188 
De plantencellen zijn over het algemeen zoo klein dat men ze 
met het bloote oog niet meer onderscheiden 
kan. De wand van de cel bestaat gewoonlijk 
uit celwandstof of cellulose, een 
stof die met zetmeel groote overeenkomst ver- 
toont, maar zich daarvan o.a. onderscheidt 
doordat de cellulose in kokend water niet in 
stijfsel verandert. De celwand is meestal dun, 
in sommige gevallen is de wand echter dik 
en bard, verhout, bĳjv. bĳ de steen- 
cellen, fig. 198, waaruit o.a. de harde bin- 
nenste laag van den vruchtwand bij de steen- 
vruchten bestaat. De celwand is wel het meest 
in het oog vallende maar daarom toch niet 
het belangrijkste deel van de cel; het be- 
langrijkste deel is de levende celinhoud, het 
protoplasma, dat als een slijmerige, e1wit- 
achtige massa binnen in den celwand is op- 
Fig. 198. Steencellen, 
de zeer dikke, harde 
wand is door zeer fijne 
kanaaltjes, de stippel- 
kanalen doorboord. 
gesloten. Gewoonlijk ligt dit protoplasma als een tamelijk dunne, 
Fig. 199. 
Een éénecellig plantenhaar, 
waarin protoplasma en cel- 
kern duidelijk te zien zijn. 
slijmige, min of meer korrelige laag van 
binnen tegen den celwand aan en de cel 
Is dan verder gevuld met celvocht. 
De celwand is een levenloos afscheidings- 
produkt van dit protoplasma. In het 
protoplasma komt nog voor een levende 
celkern, als het ware het centraal or- 
gaan van de cel en dan kunnen er verder 
nog allerler andere inhoudsbestanddeelen 
in voorkomen, bladgroenkorrels, 
zetmeelkorrels, etwitkristallen, 
kristallen van zuringzure kalk, 
vetdruppels, enz, enz. 
Zoo is m fig. 199 een plantencel af- 
gebeeld waarin het protoplasma en de 
celkern duidelijk te zien zijn, in fig. 200 
een cel uit het vleesch van den aardappel- 
knol met zetmeelkorrels en een kubus- 
vormig elwitkristal, in fig. 201 een stukje van een doorsnede door 
de schubben van een bol eener Amaryllidee, waarin vooral eenige 
cellen met bundels kristalnaalden van zuringzure kalk opvallen. 
