198 
bladeren gebruikt worden om er de echte gandapoera-olie uit te 
distilleeren. 
Fig. 211 stelt voor een takje van de bergalbizzia, Albizzia montana, 
met een, door een parasitische zwam veroorzaakte takgal. Deze 
soort is overal in West- en Midden-Java in het hooggebergte 
zeer algemeen en men vindt er bijna altijd de afgebeelde gallen 
aan, niet zelden in exemplaren van de grootte van een vuist. 
Xerophyten, succulenten, halophyten, 
epiphyten, saprophyten, parasieten 
en insektivoren. 
Onder merophyten verstaat men planten die in hun gewone 
leven zeer weinig water noodig hebben en die dientengevolge 
Fig. 212. Een Cactus. 
zeer goed weerstand kunnen bieden aan 
droogte. Dergelijke planten kunnen leven 
en groeien onder omstandigheden waar- 
onder de meeste andere planten door water- 
gebrek zouden afsterven. Behalve vele epi- 
phytisch levende gewassen behooren ook 
vele woestijn- en rotsbewoners tot de 
xerophyten, cactussen, fig. 212, agaves, fig. 27, 
yucca’s, vleezige wolfsmelksoorten, fig. 109 
en fig. 111, enz. 
Planten zooals de djati, de kapok en de 
gouden regen, die wel in dorre streken kunnen 
leven maar die alleen in den regentijd be- 
bladerd zijn en dan veel water gebruiken 
maar die in den drogen tijd kaal staan, kunnen 
wij niet tot de xerophyten rekenen. Ook de 
bladmossen en korstmossen, eenige varens 
en enkele Selaginella-soorten die bij iedere 
regenbui en telkens na bevochtiging door 
dauw opleven, om bij droogte dadelijk weer 
in een toestand van schijndood over te gaan, 
behooren niet tot de xerophyten, hoewel zij soms op zeer dorre 
groeiplaatsen voorkomen. 
Grondbewonende xerophyten treft men onder de in Indië 
inheemsche planten slechts weinige aan, zij komen hoofdzakelijk 
