EEN) 
voor in woestijn- en steppengebieden waar de regenval gering en 
bovendien dikwijls nog zeer ongeregeld is. Agaves, cactussen, 
yucca’s zijn uit de dorre streken van Noord- en Zuid-Amerika 
afkomstig, aloë en vleezige wolfsmelksoorten behooren vooral 
in de steppen en woestijnen van Afrika te huis. 
Over het algemeen groeien de xerophyten langzaam, dikwijls 
zelfs zeer langzaam. Zij hebben gewoonlijk een zeer dikken, voor 
waterdamp ondoorlatenden buitenwand der opperhuidcellen en 
slechts weinig huidmondjes. Er kan dus weinig waterdamp ont- 
wijken maar ook slechts weinig koolzuur, ten behoeve van de 
assimilatie, worden opgenomen. Bij vele xerophyten zijn de 
bladeren klein en vallen spoedig af, de stengels zijn dan groen 
en nemen de rol van de bladeren over; bij onze vleezige wolfs- 
melksoorten is dit bijv. het geval, bij de cactussen ontbreken de 
bladeren geheel en zijn door dorens vervangen. 
Ten onrechte heeft men vaak verondersteld dat dan ook alle 
planten met kleine, gereduceerde bladeren en groene stengels 
xerophyten zouden zijn; dit is niet juist, de paardestaarten, 
fig. 184, en de tjemara’s hebben integendeel zeer veel water 
noodig. Zoo zijn ook bij sommige xerophyten de bladeren onge- 
veer vertikaal gesteld, het blad is dan 1solateraal gebouwd, 
wij vinden bij miecroskopisch onderzoek aan beide kanten een 
opperhuid met huidmondjes, daaronder aan weerskanten palis- 
sadenweefsel en in het midden sponsweefsel. Dergelijke vertikaal 
gerichte bladeren worden, wanneer de zon hoog staat, bijna niet 
beschenen en geven weinig schaduw. Enkele planten met derge- 
lijke isolaterale bladeren zijn xerophyt, echter ook weer lang niet 
alle, bijv. de in onze strandbosschen voorkomende Sonneratia’s, 
de Australische, af en toe in Indië aangeplante Eucalyptus-soorten 
en onze Indische kajoe poetih hebben allen veel water noodig, 
zijn dus niet xerophyt. 
Bij sommige planten, vooral vaak bij xerophyten, zijn de bla- 
deren klein en gereduceerd maar de stengels plat en min of 
meer bladvormig, zoodat men deze op het eerste gezicht voor 
bladeren houden zoude. Dergelijke platte bladvormige stengels 
waarvan wij vroeger al een voorbeeld hebben afgebeeld, fig. 14 
bij het Chimmeesche gras, Mühlenbeckia platyclada, noemt men 
phyllocladiën. Men vindt ze o.a. ook aan de asperge- 
soorten. Dat de phyllocladiën geen bladeren zijn maar bladvor- 
mige stengels, blijkt onmiddellijk daaruit dat er bloemen, vruchten 
