200 
en grootere of kleinere bladeren aan kunnen voorkomen of door- 
dat zij evenals andere zijtakken van den stengel in den oksel van 
bladeren zijn geplaatst. 
In andere gevallen zijn wel de bladschijven gereduceerd maar 
de bladstelen plat en bladvormig ontwikkeld; dit geval doet 
zich o. a. voor bij zeer vele Australische Accacia-soorten. Men 
spreekt in dit geval van phyllodiën; een paar voorbeelden 
hiervan zijn in fig. 213 afgebeeld. Dat deze phyllodiën inderdaad 
NS 
CLAPUNTE 
Fig. 213. Phyllodiën van Oxzalis ruscifolia en Accacia diversifolia. 
verbreede bladstelen zijn, blijkt doordat er zich soms, vooral 
bij kiemplanten en bij kultuur in zeer vochtige omgeving, grootere 
of kleinere bladschijven aan ontwikkelen. In fig. 213 komen aan 
het afgebeelde phyllodium van Oxalis drie bladschijfjes voor, 
aan het Accacia-takjĳe neemt men allerlei overgangen tusschen 
normale dubbelgeveerde bladeren en phyllodiën waar. 
Onder succulenten of vetplanten verstaat men plan- 
ten met zeer dikke vleezige bladeren of stengels, zooals bijv. 
cactussen, agaves, vleezige wolfsmelksoorten, de tjotjor bebek, 
