205 
boschplanten, die zich voeden met het rottende hout en de 
rottende bladeren die den bodem van het woud bedekken. Zij 
hebben bleekgele stengels met kleine schubvormige blaadjes en 
koraalachtig vertakte wortels zonder wortelharen. Zij halen het 
voedsel uit de humuslaag van den boschbodem door bemiddeling 
van schimmels waarmede zij als het ware in gemeenschap leven, 
bij microskopisch onderzoek vindt men deze schimmeldraden, 
mycorrhiza, in sterke ontwikkeling om de wortels heen en in de 
buitenste cellagen van het wortelweefsel. 
Parasieten of woekerplanten voeden zich geheel of ge- 
deeltelijk met stoffen die zij onttrekken aan andere planten, 
waarop zij parasiteeren of woekeren. Zeer talrijke zwammen 
leven parasitisch maar ook onder de zaadplanten komen ver- 
scheidene parasieten voor; enkele hiervan zijn zelfs zeer algemeen. 
Men kan bij deze parasitisch levende zaadplanten nog twee gevallen 
onderscheiden, vele soorten assimileeren zelf en ontnemen aan de 
planten waarop zij leven hoofdzakelijk water en de daarin opgeloste 
voedingszouten, andere soorten hebben zeer weinig of in het geheel 
geen bladgroen, kunnen dus niet voldoende of in het geheel niet 
assimileeren en moeten dus ook de verbrandbare stoffen waaruit 
zij zijn opgebouwd onttrekken aan de planten waarop zij woekeren. 
Tot het zeer groote, hoofdzakelijk over de tropen en subtropen 
verspreide geslacht Loranthus, behooren enkele soorten, fig. 216, 
die in Indië zeer algemeen ‘voorkomen op de takken van allerlei 
loofboomen, kapok, manga, djati, ketapang, enz. In de kapok- en 
djatiboomen vallen de Loranthus-struiken onmiddellijk in het 
oog wanneer deze boomen in den Oostmoesson kaal staan. De 
Loranthus-soorten hebben groene bladeren die sterk verdampen, 
zij benadeelen de boomen waarop zij voorkomen vooral door er 
water aan te onttrekken. De vrucht is een éénzadige bes, waar- 
van het zaad door een zeer kleverige lijmlaag wordt omgeven. 
De vogels die deze vruchtjes eten, slikken het vruchtvleesch in, 
maar strijken het zaad dat aan den bek blijft kleven, gewoonlijk 
tegen den een of anderen tak af. Het zaad blijft hier kleven, kiemt 
spoedig, het worteltje dringt door den bast van den tak heen en 
er vormt zich gewoonlijk spoedig een groote vergroeungsknobbel 
die gedeeltelijk wit het weefsel van de Loranthus, gedeeltelijk 
wt het weefsel van den waard bestaat. 
Behalve de Loranthus-soorten met tamelijk kleine bloemen die 
