206 
men gewoonlijk in de laagvlakte ziet, komen in het gebergte nog 
sommige soorten met groote, opvallend gekleurde bloemen voor. 
Tot dezelfde familie der Loranthaceeën behoort ook het ge- 
slacht Viscum, waarvan een soort, de mistel, maretakken, vogel- 
lijm of mistletoe in West-Europa voorkomt en algemeen bekend 
is. De bloemen zijn bij het geslacht Vúscum klein, éénslachtig, 
twee- of éénhuizig, met een klein bloemdek. Bij sommige Viscum- 
soorten komen tegenoverstaande, dikvleezige loof bladeren voor, 
o.a. bij een soort die men niet 
zelden parasitisch op de boomen 
in de mangrove en nipah-formatie 
aantreft; bij andere Viscum-soor- 
ten zijn de bladeren gereduceerd 
en de stengels groen en min of 
meer afgeplat. Dit laatste is bijv. 
het geval bij Viscum articulatum, 
fig. 217, die men zeer vaak als 
secondaire parasiet op de Loran- 
tIrus-struiken inde boo- 
men van onze tuinen 
en langs onze wegen 
aantreft. 
In het kreupelhout 
nabij het strand komt zeer alge- 
meen Cassytha filiformis voor, een 
plant die wit sterk vertakte, geel- 
Fig. 216. Jonge Loranthusstruik. roode, tamelijk dunne, vleezige 
draadjes bestaat waaraan hier en 
daar kleine bloempjes of witte besjes voorkomen. Door middel 
van hechtschijfjes zijn de draden van de Cassytha hier en daar 
bevestigd aan de takjes van de planten waar zij omheen en 
overheen groeien. De stengels van de Cassytha bevatten nog: 
wel bladgroen, assimileeren dus gedeeltelijk zelf maar nemen 
hun water en minerale zouten op uit de planten waaraan zij zich 
vastgehecht hebben. De besvruchtjes worden door vogels gegeten 
die de zaden hier of daar weer onbeschadigd neerwerpen en 
zoodoende de plant verspreiden. 
Geheel bladgroenvrij zijn eenige tamelijk zeldzaam in het 
bosch voorkomende, parasitisch levende zaadplanten. De Raf 
flesia’s parasiteeren in de over den grond liggende stammen van. 
