350 



distingaendum slipulis ramcnfisque ferrugiiieis iiec stramiiieis, pluri- 

 bus et approximatione ciiiciiinatis; foliis latioribus, apice rotuudatis 

 iiec aculis, floribus paullo majoribiis. Ab E. microphylU varietate 

 aniplifolia separalur raniulis laevigatis nee verrucoso-scabris , foliis 

 nioUioribus , uec unquain coriaceis, ranieiitis stipulisque minus lirnits 

 nee ita persistenlibus, neque coloreni cinereo-nigricantem indiientibus. 



Crescit in sahulosis dumetis maritimis Restingas dictis prope pro- 

 wontoriuni Cabo Frio: Ser.Princ. Vidensis, Sf. Hil., in mon- 

 tibits Serra da Broca, Proi\Sebastianopolitanae; in silvis aestii aphyl- 

 lis, alias Caa-tingas dicuiit, prope Maracas, in Prov. Bahiensi: M. In 

 aridis silvis ad Jacobina vel/ia, prov. Bahiensis: Blatichet; in 

 prov- Pernambucana: Gardner. Septembri floret. 



6. Erythroxylon Pelleterianum. 



E. ramulis erectis subTirgatis; foliis lato-Ianceolatis vel ob- 

 longe -lanceolatis acutiusculis; basi acutis, membranaceis , subtus 

 pallidioribus (exsiccatione saepe ferrugineis); stipulis longiludine 

 petiolorum ranientisque herbaceis strialis setulosis, laxe imbricalis; 

 pedunculis nonnullis aggregatis, flon'feris ramenfa aequanlibus, fruc- 

 tiferis quadruplo longioribus; calycis laciuiis ovatis obtusis (staini- 

 nibus pisfillum superaulibas); drupis couico-subtrigonis. 



Erythroxylon Pelleterianum St. Hil. Flora Bras. uierid. II. 

 p. 100 Nr. 13 t. 103 (speciineu fructiferuui). 



Valde affine est E. suhrotando; disfinguitur ramis strictiusciilis 

 erectis subfastigiatis, nee disticho-patentibus, foliis longioribus, uun- 

 quatn exacte obovatis et cuneatis, licet subinde fere elliptica obser- 

 ventur, subtus minus evidenter glaucesceotibus, stipulis (nunc gla- 



