381 



Erythroxylon pulcJtrum St. Hil. Flor. Bras. merid. II. p. 94. 

 Nr. 3. 



Uiiicuin Imjus speciei exemplar vidi, foliorum forma et compage 

 praesertim cum E. KiuUhiatio coiiveiiieiis , sed petiolorum longitu- 

 dine Cultrasemipoilicari) et peduiiculis imiuerosis, 7 — -13, umbellato- 

 fasciculatis calycibusque quasi quiiiquedeiitatis, uec quinquefidis, di- 

 slingueiidum. Alahustrum obovato-globosum, leviter quinquelobum. 

 Foliorum veiiae aiigulo acuto exeunles et venulae in siccis subtus 

 prommulae. Rameuta in specimiue, quod vidi, prorsus uulla ade- 

 raiit. Stipula 3 — 4 liu. alta, dorso auguste sulcata, apice leviter 

 fissa vel 2 — 3-setulosa. 



Crescit prope SebastianopoUn et Oclohri floret: St. Hil. 



23. Erythroxi/lon Kunthianum. 



E. raniulis conferlis patulis; foliis crassiusculo-inembranacels 

 sitbsessilibus vel breviter petiolatis, ovalo-ohlongis hreviter acumina- 

 tis acntiusculis , hast rolundulis; stipulis, ramentisque saepe cincin- 

 natis et persistentibus, brevibus, lato-triangularibus petiolorum lon- 

 giludine; peduiiculis loiigiluditie ßorum, e ramenti« vel axillis 3—6 

 — ^^15 fascicuUuis; laciniis calyci.s subovato-lriangularibus (stamiid- 

 bus pistillum superantibus, vel rarius id aequautibas). 



Erythroxylon Kunthianum var. a. St. Hil. Flor. Bras. merid. 

 II. p. 96 (ex parte). 



Erythroxylon affine St. Hil. 1. c. p. 97. 



Derniitio et descriptio E. Kunlhiani a cl. St. Hilario 1. laud. 

 expositae, quantum ex specimiiiibus hoc nomine a cl. Jussieuo uobi.s 

 traditis conjicere valeraus, varias speoies amplee^untur, quam ob 



