ı162 
'Nexum -harum aequationum atque istarum, quae hactenus ab 
astronomis usitatae fuerunt, hoc (pho ostendere conabor; opera, ut 
spero, non inutilis, cum et ad vulgares istas aequationes lux exinde 
aliqua redundet, simplieitati istarum proficua, 
Demonstratio haec ex ipsis elementis perturbationum petita, 
formam supponet aequationum, quae et legibus quibusdam, quas per- 
turbationes reciprocae sequuntur, favere videtur, casusque qui in 
mutua corperum .coelestium zelatione quoad situm planorum atque 
axium obtinere possent, simplici ratione complectitur. 
2) Cum aequationes novae variationibus functionis cujusdam 2, 
pendentibus a variatione ‘elementorum, (scil.’axis, eccentricitatis, no- 
di etc.) innitantur, natura .atque mutationes hujus functionis ante 
omnia sunt explicandae. 
Sumatur, (omisso ut in 'sequentibus factore qui a massa 
pendit) 
(®) 
et PIE dum ö mutuam planetarum perturbationibus af- 
on 
Je 
fectorum distantiam, 7’ radium vectorem planetae turbantis designet: 
»Yy P 5 
obtinebitur p; d, p distantiam perihelü a nodo;) 
42 Rs 1 ındP) !. nodum; inclinationem adpla-) 
Fre —| ei =) dp num fixum designantibus. _ 
AR 
ı) d(P) p,d‘, 9, eaedem quantitates relatae 
dd ad planetam turbantem. 
3) P quantitas ut ita dicam symmetrica est, a coordinatis 
(planetarum mutuo agentium) in orbita pendens, coefficientibusque, 
qui observationibus determinantur. Sint itaque x, y; x, y' coordi- 
natae rectangulares in plano planetae turbati, atque turbantis; 'erit 
(P) 
