170 RE 
ı1) Antequam ad hanc probandam transeamus, adnotationes 
quasdam, quas forma singularis aequationum propositarum postulare 
videtur, hic proponemus. Positis d’=d, quae hypothesis semper 
locum habet, cum situs plani fixi sit arbitrarius, casu quo duorum 
planetarum se turbantium ea erit constitutio ut p/'=p=o poni queat, 
aderunt aequationes 
I dg 1 ih, 
avg den © a jsin. (—ay'—yar 
N sin. ( — p) yy' 
dp _ I I 
er 
au sin. 9)ayı 
12) Si variationes mutuae duorum planetarum considerentur, 
forma aequationum hactenus tractatarum symmetricam quandam prae 
se fert speciem, si ad quantitates xx‘, yy’%, xy’, yx’ respicias. 
Coefficientes solummodo, quibus hae quantitates affectae sunt, diver- 
. I I ” ” ” ” . 
si sunt; factorque 3-5) ‚ si de perturbationibus reciprocis 
. . . I I . . . ” * 
quaestio est, abit ın zw wa ; ıta ut in his perturbationibus 
mutuis infinita occurrat terminorum multitudo, qui in ratione con- 
stanti sunt, scilicet in ratione horum coefficientium. 
13) Simili ratione apparet perturbationes unius ejusdem pla- 
netae quoad parametrum g; Nodum d; inclinationem 9 continere 
multitudinem membrorum, quae coeflicientibus tantum differant; ita 
ut calculi numerici explicatio solummodo sola quantitate 5? intrica- 
tior 
re # 
EEE SU VEN, 
