285 
bot. IV, p. 24! non L.)  Caespitosus, eximie glaucus, caulibus numerosis humi- 
libus unifloris; fol. planis linearibus obtusis, squamis calyc. 4 vix !/, tubi tegen- 
tibus, late obovatis, scariosis, mucrone brevi herbaceo striato munitis, cal. cylindrici 
superne striati dentibus ovatis obtusis, petalorum limbo patentissimo, cuneato- 
rotundato, antice irregulariter dentato, roseo, fauce purpureo-barbato, unguem 
subaequante. Flores odorati. 
In Aragon. austr. (pr. Orihuela, ZaParm. teste Pav). — 2j. (n. v.). 
Hab. in Europa med., Ital. super., Gall. orient. et centrali. 
Observ. Mirum profecto videtur, speciem Europae mediae perennem hucus- 
que nec in Pyrenaeis nec in Gallia australi observatam in Aragonia obviam 
esse! Attamen cl. Pau stirpem aragonensem cum speciminibus saxonicis a 
beato REiCHB. fil. lectis omnino congruere (?) affirmat. An potius forma humilis 
D. hispanici Asso (var. e.) in Aragonia australi communissimi ? — 
4464. Dianthus Caryophyllus L. : Provenit etiam in regno Granmat. (in 
Sierra de Ronda, RzEvEncn. 1889) et Gibraltar. (ad rupes lateris boreal, DavmEz! 
REvERcn.! 1887). 
Observ. Excludatur synon. D. longicaulis CosrA cum icone Reichen- 
bachiano. 
4465. Dianthus Boissieri Wk. Occurrit etiam Gibraltariae (Dasor teste 
Gawpog.) et pr. Benaócaz in prov. Gadit. (PER. Lana). 
Observ. Facile fieri potest, hanc speciem nil esse nisi varietatem pauci- 
floram et mieropetalam D. longicaulis TEN. cum cujus descriptione (speci- 
mina authentica nondum vidi) caule elongato, foliorum longitudine et structura 
et squamarum calyc. numero congruit. Stirpem a cl. REvERCHON anno 1889 
in Sierra de Ronda lectam et sub num. 415! cum nom. D. Boissieri distri- 
butam, petalis satis magnis praeditam ipsissimam D. longicaulem TEN. esse 
cl. Pau (Not. IV, p. 23!), fortasse jure censet. Ex cujus opinione etiam 
D. Caryophyllus L. nil est nisi forma cultura orta hujus speciei, quae in 
Italia insulisque Corsica et Sardinia indigena est, unde facile in Hispaniam 
mediterraneam translata esse potest. Observationibus ulterioribus et culturis 
comprobandum erit, num ambae sic dictae species identicae sint, necne. Icon 
Reichenbachiana (f. 5052!), plantam valde longicaulem grandifloram, squamis 
calyc. 4 munitam exhibens vix ad D. longicaulem Tw. spectat, sed potius 
formam robustiorem ipsissimi D. Caryophylli L. repraesentat. 
4466. Dianthus virgineus Gm. GopR. (et L.?). In Pyren. Catal. pr. Re- 
quesons (Vaym. teste Pav). 
Observ. Sec. cl LomzT (in litt. ad Wk. et l. c.) haec species (saltem 
planta a TrwBarL l. c. p. 23, t. 30! descripta et delineata) ad D. brachyanthi 
Boiss. formas pertinet. Idem valet de D. brevistylo Trws. (l. c. p. 23, t. 30!) 
qui cum D. brachyantho var. Ruscinonensi Borss. identicus esse videtur. 
Opinionem cl. Pav (l. c.) qui D. virgineum et D. brachyanthum species 
.parallelas^ esse existimat et ad posteriorem etiam D. hirsutum Virr. (?!) 
ducit, sequi non possum. Stirps valentina a Cavaw. sub nom. D. virginei L. 
pr. Valldigna indicata sec. cl. Rouv (Exc. bot. I, p. 5!) probabiliter ad D. hi- 
spanicum Asso pertinet, qui in regno Valentino australiore, formis variis 
ludens, frequenter occurrit. 
4467. Dianthus silvestris Wurr.  Indicatus a cl. CowPANvó in decliv. 
meridionalibus montis Costabona (Vavnm. Pl. not. p. 37). Specimina non vidi. 
4468. Dianthus laricifolius Boiss. REvT. Provenit quoque in Aragon. austr. 
(in montib. pr. Albarracin et Manzanera, Pav, 1886). 
4469. Dianthus brachyanthus Boiss. (D. pungens Gav et Pau, vix L.). 
.Species per omnem fere Hispaniam distributa! Adde loca: «. montana: Sierra 
Mariola, Cerro de Ubar, pr. Játiva, in montib. Maimon et Pena alta pr. Velez- 
Rubio (Rovy). in Sagra Sierra alt. 2000—2400 m (Pongra4 et Rre6o, 1890!); — 
8. alpina: in Sierra de Javalambre (Pav, RrevEnRcu.! 1891), pr. Albarracin ad 
Leoparde de la Torre (ZaPaT.!) Allepuz pr. Sta. Isabel (Bapar). Provenit spec. 
etiam in montib. Cantabr. (in Pera Redonda pr. Cervera et in Pico de Arvas, 
LER., Lrev., 1879, probabiliter var. g.). 
