6 ERFELIJKE MONSTROSITEITEN. 



Met do syncotylie gaan allerlei andere afwijkingen gepaard, zoo 

 synfise der bladeren, vooral aan zvvakke zijtakken, syncarpie, aaneen- 

 groeiing van vruchten en bracteeen, fasciatie enz, Deze zouden 

 zich zonder twijfel door keuze laten bevestigen en zoodoende ma- 

 teriaal voor nieuwe onderzoekingen voortbrengen. 



In 1896 heb ik op de negende generatie ruimschoots zaad 

 geoogst. 



Tricotylen, die voor Helianthus annuus wel bekend zijn (Penzig, 

 Teratologie, II, p, 68) en die ik zelf ook in andere rassen van deze 

 soort aantrof, kwamen tot nu toe in het syncotyle ras niet voor. 



Helichrysum bradeatum tri- et tetracotyleum. Een kiemschotel, 

 waarvan de helft der plantjes tri- en tetracotyl zijn, maakt een zeer 

 merkwaardigen indruk. De cotylen zijn meestal versmaki, soms 

 slechts ondiep gespleten. Enkele pentacotylen, onder de honderde 

 kiemplanten, ontbreken niet. De verhouding tusschen tri-, tetra- 

 en pentacotylie kan in cijfers worden uitgedrukt en met de waar- 

 schijnlijkheidswetten worden vergeleken. Even zoo verdient de 

 betrekking van deze afwijking tot de wetten van den bladstand een 

 nauwkeurig onderzoek. Worden beide zaadlobben in gelijke mate 

 door de afwijking getroffen of bestaat er een voorkeur voor de in 

 den bladcyclus bovenste of onderste? In het aigemeen zijn tricotylen 

 zwakker dan dicotylen en is dit de reden van de zeldzaamheid van 

 het verschijnsel en weHicht ook van de groote zeldzaamheid van 

 soorten met drietallige bladkransen; doch ook dit verdient verder 

 onderzoek. 



Wanneer men in gekocht of geruild zaad het aantal tricotylen 

 bepaalt, dan vindt men er meest slechts enkele op de 1000 of 10000 

 individuen, zelden enkele op de 100. In dit laatste geval heeft men 

 een goede kans, dat die tricotylen, afzonderlijk opgekweekt, in hun 

 zaad een veel hooger percent-cijfer zullen geven en om, bij selectie, 

 daaruit een constant ras te zien ontstaan^^). 



In het voorjaar van 1895 zocht ik uit gekocht zaad een aantal 

 tricotyle kiemplanten uit en liet ze bloeien. Een daarvan gaf in 

 haar zaad 41 % tri- en tetracotylen en van deze plantte ik er in 

 1896 een honderdtal uit. Van vele onder deze bevatte het zaad 

 20-25 % van deze afwijkende kiemen. 



Hypochoeris glabra adhaerens. Deze vorm heeft enkele bovenste 

 zijtakken min of meer volledig aan hun draagtak opgegroeid, soms 

 zoo, dat de beide hoofdjes tot een breeder ineensmelten, soms in 

 mindere mate. Deze verschillende graden der monstrositeit zijn 

 beschreven in dezen band, biz. 507 en afgebeeld op Plaat I. in 



