KRFELI.IKfi MONSTROSITEITEN. 7 



1894 braclit de zevendc genera tie plantcn voort, waarvan er 64 % 

 de afwijking vertoonden. 



In 1895 kweekte ik de achtste generatie en wel op vrij groote 

 scliaal, nl in ruim 300 exemplaren, het aantal erven bedroeg toen 

 echter slechts 32 "(, en blijkt dus in hooge mate van de cultuur 

 afhankelijk te zijn. De meeste erven hadden slechts een tak met 

 de monstrositeit, enkele twee, zeer enkele drie. Hun betrekkelijke 

 aantallen waren 



individuen met eene synfise 25 %. 



,, twee synfisen 6 %. 



„ ,, drie synfisen 1 %. 



som 32 %. 



Slechts 3 °o der individuen toonde de synfise aan de hoofdas, d. 

 w. z. aan den bioemstengel, die uit het midden der roset ontsproot. 



In 1896 heb ik deze plant niet wederom gezaaid. 



Voor de studie van de Galton-curve der monstrositeiten^^) is deze 

 plant zeer aan te bevelen. 



Linaria vulgaris perlutescens, gekenmerkt door het ontbreken van 

 de oranjekleur op de bloemkronen, die dien ten gevolge geheel geel 

 zijn. 



Ik vond dezen vorm in Juli 1894 in de duinen bij Beverwijk, 

 doch had geen gelegenheid meer mede te nemen, dan een paar bloei- 

 ende takjes. Ik besloot daarmede het ras in mijn proeftuin over 

 te brengen, meer om de methode, dan om de eigenschappen van 

 het ras zelf. Ik bezat sinds jaren een vorm, dien ik gekregen had 

 door onderlinge kruising van drie typen, te weten 



a) Den vorm met enkele pelorische bloemen 



b) Den vorm met catacorolla-slippen^^) 



c) Den vorm met drie sporen^''). 



De beide eersten had ik zelf, in het wild, bij Hilversum gevonden, 

 de tricalcarea van Dr. Wakker uit Baarn ontvangen. Mijn gekruist 

 ras toont van tijd tot tijd elk der drie afwijkingen. Van dit gemengd 

 ras castreerde ik twee trossen en bestoof ze met het stuifmeel der 

 geellippige bloemen; zij droegen rijkelijk zaad. 



Uit dit zaad ontstonden in 1895 bastaarden, die zonder uitzonde- 

 ring oranje-lippig waren, ofschoon het aantal bloeiende individuen 

 nagenoeg 150 bedroeg. Toch waren het bastaarden, zooals bleek uit 

 de volgende generatie, die in 1896 uit hun zaad opgroeide. Want 

 deze bestond, in ruim 600 individuen, voor omstreeks 80 % uit 

 oranjelippigc en voor omstreeks 20 % uit geellippige. 



