8 ERFELIJKE MONSTROSITEITEN. 



Van deze geellippige plaatste ik een zestal individuen op een 

 afzonderlijk bed, doch zonder ze voor de bestuiving door de overige 

 bastaarden te beschermen. Zij droegen rijkelijk zaad, waaruit men 

 verwachten mag de beide kleurtypen en, in geringeren getale, de 

 drie genoemde vormverscheidenheden te zien opgroeien. 



Het zou de moeite waard zijn hieruit een geellippigen vorm met 

 catacorolla, een met drie sporen en gele lippen en eindelijk een 

 geellippige pelorie af te zonderen en constant te maken. Ik moet 

 dit echter aan anderen overlaten, daar ik allereerst een pelorievorm, 

 wier bloemen zonder uitzondering pelorisch zijn , zaadvast wensch 

 te maken. 



Uit deze proef volgt als beginsel, dat men, bloeiende bloemen van 

 een wilden vorm medebrengende, door kruising het ras in zijn tuin 

 kan overbrengen. Alleen zij men er op bedacht, dat de bastaarden 

 der eerste generatie de afwijking, ten minste zeer dikwijls, niet ver- 

 toonen. Men kan daarop eerst in de tweede bastaard-generatie 

 rekenen. Dit blijkt trouwens ook uit de proef met Lychnis diurna 

 glabra, zie biz. 9. 



Ongelukkigerwijze schijnt Linaria vulgaris met eigen stuifmeel 

 zoo goed als geheel steriel te zijn. 



Lychnis vespertina glabra. In Augustus 1888 verzamelde ik zaad 

 van Lychnis vespertina in een boschje bij Hilversum. Toen dit in 

 het volgend jaar in mijn proeftuin kiemde, vond ik er eenige geheel 

 onbehaarde exemplaren onder. Ik heb deze geisoleerd en in den 

 loop van enkele generatien het onbehaarde ras door voortdurende 

 selectie geheel standvastig zien worden. Het schijnt of in het ge- 

 heel geen, 6f slechts uiterst zelden een enkelen atavist voort te 

 brengen. 



Sporen van beharing zijn hier en daar, met name aan de jonge 

 planten, nog te vinden. Dit punt verdient echter nog een nader 

 onderzoek. 



Ik heb dezen vorm o. a. ook gekruist met Silene noctiflora. De 

 bastaarden hebben alien zuiver het type van Lychnis vespertina, 

 evenals Gaertner^*) dit voor Lychnis diurna x noctiflora aangeeft 

 en evenals zulks door Millardet in zijne uiterst belangrijke verhande- 

 ling") over Aardbeziebastaarden beschreven is. Maar de bastaarden 

 Lychnis vespertina glabra x noctiflora zijn steeds behaard, en wel 

 niet met de beharing van Silene noctiflora, maar met die van Lychnis 

 vespertina. Dit feit werpt een zeer belangrijk licht op het wezen 

 van latente eigenschappen en op hun te voorschijn komen bij 

 kruisingen en verdient daarom wel een nader onderzoek. 



