ERFELIJKE MONSTROSITEITEN. 9 



De bastaard Lychnis vespertina glabra x nodi flora valt in volgende 

 generatien niet in de ouderiijke typen uiteen, maar blijft constant. 



Lychnis diiirna glabra. Deze varieteit heb ik geniaakt door krui- 

 sing van de bovengenoemde L. vespertina glabra met den gewonen 

 vorm van Lychnis diurna. Door latere selectie is zij geheel tot het 

 type van de laatste soort teruggekeerd, met uitzondering alleen van 

 het gemis der beharing. Daar ectiter de Lychnis diurna bij ons vrij 

 variabel is en met name van tijd tot tijd witbloemige exemplaren 

 voortbrengt, kan het niet verwonderen, dat ook mijn ras op hon- 

 derden van individuen nog enkele afwijkingen toont. 



Voor de gewone cultuur is mijn ras echter voldoende constant; 

 ook draagt het rijkelijk zaad. 



Mijn proef leert, hoe de latentie van eene eigenschap door kruising 

 op een andere soort kan worden overgebracht en levert een nieuw 

 argument voor de grondstelling der Pangenesis, dat gelijke eigen- 

 schappen bij verschillende soorten door dezeifde stoffehjke dragers 

 veroorzaakt worden. 



Mijne proef begon in 1892. Ik zaaide Lychnis diurna en L. vesper- 

 tina glabra naast elkander, zocht in het begin van den bloeitijd de 

 drie fraaiste vrouwelijke diurna's uit, die het soortstype iiet beste 

 vertegenwoordigden, ontdeed ze van de bloeiende en uitgebloeide 

 bloemen en rooide alle andei'e exemplaren. Zij konden dus van dat 

 oogenblik af alleen door L. vespertina glabra bestoven worden en 

 droegen rijkelijk zaad. 



Uit dit zaad ontstonden in 1893 de bastaarden. Zij waren alien 

 behaard en kwamen in hun uiterlijk meer met L. diurna dan met 

 L. vespertina overeen. Evenals bij de moedersoort wisselde ook hier 

 de bloemkleur tusschen wit en rood af. Ik bestoof nu, onder een 

 kooitje van tule, de roode planten met stuifmeel uit roode bloemen 

 en zaaide in 1894, tot voortzetting der proef, alleen van dit zaad. 



Van deze planten waren omstreeks 2/3 behaard en 1/3 onbehaard. 

 De eigenschap, waarom het te doen was, keerde dus in de tweede 

 bastaardgeneratie terug, na in de eerste ontbrcken te hebben. 

 Overigens vertoonden de planten het type van L. diurna, zoodat dus 

 de onbehaardheid (latentie der beharing) op deze soort overgebracht 

 was. Als stuifmeelplanten en als zaaddragers koos ik de meest 

 typische diurna's met de donkerst roode bloemen uit en volbracht 

 de bestuivingen zelf onder afsluiting van het insectenbezoek door 

 middel van zakjes, die om de vrouwelijke bloemstengels gebonden 

 werden. 



Dit was dus, in 1894, de eerste generatie van Lychnis diurna 



