10 ERFELIJKE MONSTROSITEITEN. 



glabra. In 1895 en 1896 kweekte ik de tweede en derde generatie, 

 de varieteit bleek zoo goed als volkomen constant te zijn, alleen 

 blijven nog enkele witbloemige onbehaarde diurna's voorkomen. 



Ik kweek mijn ras eenjarig, en rooi daartoe eenvoudig de rosetten, 

 die in het eerste jaar niet bloeicn, uit. Ik zaai in April, op rijen in 

 den tuin, met eene krachtige bemesting van koemest en hoornmeel. 

 Vroeger zaaien onder glas en verspeenen levert grootere planten, 

 maar heeft overigens geen voordeel. Dezelfde cultuur geldt voor 

 L. vespertina. 



Oenothera Lamarckiana nana. In mijn proeftuin is, in mijne 

 zaaisels van Oenothera Lamarckiana, een dwergvorm opgetreden, die 

 bij isoleering spoedig bleek constant te worden. Bij uitzaaien in 

 den tuin worden de planten half zoo hoog als de gewone Lamarckiana's, 

 bij uitzaaien onder glas en verspeenen in potjes kan men ze 

 uiterst klein houden, terwijl zij toch volop, met groote bloemen, 

 bloeien. Bloeiende planten van 20-30 cm. hoogte zijn een gewoon 

 type. Zij dragen rijkelijk zaad. 



Al het door mij aangeboden zaad is gewonnen na kunstmatige 

 bestuiving door mij zelven uitgevoerd, en onder afsluiting van 

 insectenbezoek. 



Trouwens op deze wijze win ik nagenoeg al het Oenothera'Zd.a.d 

 voor mijne proeven, waartoe ik jaarlijks een kleine honderd exem- 

 plaren kunstmatig bestuif. Zaad van vrij bloeiende Oenothera's 

 zou men eigenlijk nooit moeten zaaien, het leidt tot allerlei onjuiste 

 gevolgtrekkingen. Reeds Spach beklaagde zich over de verander- 

 lijkheid der soorten, vooral in het ondergeslacht Onagra, doch zoover 

 mijne waarncmingen reiken is deze veranderlijkheid in hoofdzaak 

 het gevolg van kruisingen door insecten, hetzij op de zaaddragers 

 zelven, hetzij op hunne voorouders. 



Het is hier de plaats om te wijzen op het voorkomen van Oen. 

 Lamarckiana in verwilderden toestand in ons vaderland^") en om 

 tevens mede te deelen, dat de oorspronkelijke exemplaren, waarop 

 Lamarck zijne soort (toen door hem grandiflora genoemd) baseerde, 

 nog steeds in het Herbarium van den Jardin des Plantes te Parijs 

 aanwezig zijn. Dank zij de welwillende hulp van de Heeren Poisson 

 en Bonnet kon ik ze daar met de door mij gekweekte Lamarckiana' ?• 

 vergelijken en mij van de volkomen identiteit overtuigen-^). 



Oenothera Pohliana = Oenothera Lamarckiana lata ^ x 0. L. bre- 

 vistylis d". De varieteit lata is uitsluitend vrouwelijk, de brevistylis 

 zoo goed als uitsluitend mannelijk^^). De eerste is in mijn proeftuin 

 opgetreden, de laatste daar ingevoerd van Hilversum en wel door 



