EEN EPIDEMIE VAN VEROROENINOEN 31 



Het bestc bekend zijn de galmijteii in de vergroeningen van 

 Lysimachia vulgaris^), die bij ons haast even algemeen voorkomen 

 als de plant zelve en wier aanwezigheid door oprolling en rood- 

 kleuring der bladranden zich reeds verraadt, v66r de vergroende 

 deelen zelve zichtbaar worden. Vooral in Juni en Juli, tijdens de 

 ontvvikkeling der inflorescentie en de eerste ontplooiing van groene 

 bloemen, trof ik liier den Pfiytoptus bij niicroscopisch onderzoek 

 gemakkelijk aan, doch steeds in betrekkelijk gering aantal. Ik vond 

 daarbij ook eieren, waaruit blijkt, dat de dieren zich op de ver- 

 groende plant vermenigviildigen. Later schijnen de diertjes de 

 planten te verlaten, waartoe zij zich waarschijnlijk aan vliegen en 

 andere insecten vast hechten. ^ 



Zoo verspreiden zij zich en overwinteren dan in of aan de winter- 

 knoppen, zooals Thomas leerde^), aan wiens studien vvij het meeste 

 verschuldigd zijn van wat over de levenswijze van galmijten bekend 

 is. Het schijnt dat de groei en de ontwikkeling der vergroende 

 bloemen nog geruimen tijd, onder dezelfde misvorming kan voort- 

 gaan, nadat zij reeds door de parasieten verlaten zijn. 



Uiterst leerrijk voor ons doel zijn verder de onderzoekingen van 

 A. Nalepa^). In deze vindt men eene uitvoerige en nauwkeurige 

 beschrijving der verschillende soorten van Phytoptus en verwante 

 geslachten, begeleid door de noodige afbeeldingen. Voor elke soort 

 wordt tevens de plant opgegeven, waarop zij voorkomt, en de mis- 

 vorming, die zij te weeg brengt. Zoo bewerkt bv. P. atrichus de 

 opgerolde bladranden van Stellaria graminea, P. cladophthirus de 

 vergroende bloemgroepen van Solarium Dulcamara, P. Nalepai de 

 bladblazen van Hippophae rhamnoides, P. genistae de knopgallen 

 van Genista pilosa, enz. Het valt daarbij op, dat elke soort van 

 Phytoptus slechts voor eene plantensoort of voor enkele soorten van 

 hetzelfde geslacht of van verwante geslachten wordt opgegeven. 

 Men zou geneigd zijn, daaruit af te leiden, dat verschillende, niet of 

 weinig met elkander verwante planten elkander niet zouden be- 



i) C. Miiller, Verhand. d. Bot. Ver. d. Prov. Brandenburg XIX, 1877, Sitz- 

 ber. S. 105 — 113. Frank, Pflanzenkrankheiten, S. 6gi. 



G. Hieronymus, 68^ Jahresbericht der Schles. Ges. f. vat. Cultur, 1890, 

 Erganzungsheft S. 77. 



2) A. W. Thomas, Aeltere und neue Beobachtungen iiber Phytopto- 

 cecidien, Zeitschr. f. ges. Naturw., Halle, Bd. 49, 1877, S. 329. 



3) Prof. Alfred Nalepa, Neue Akten der Gattung Phytoptus und Cecy- 

 dophyes. Denkschr. d. k. Acad. d. Wiss., Bd. 59, S. 525. Sitzung vom 

 7. Juli 1893. Verder verschillende verspreide verhandelingen over het- 

 zelfde onderwerp. 



