32 EEN EPIDEMIE VAN VERGROENINGEN. 



smetten. Of ten minste, dat de hier beschrevene soorten specifieke 

 zouden zijn, die dus eene algemeene epidemie, zooals ik die hier 

 wensch te beschrijven, niet kunnen veroorzaken. 



Aan de andere zijde verdient opgemerkt te worden, dat sommige 

 monstrositeiten, door Nalepa aan bijzondere Phytoptus-soorien 

 toegeschreven, eene zeer merkvvaardige overeenkomst vertoonen 

 met de verschijnseien, die in mijn proeftuin epidemisch optraden. 

 Ik noeni als voorbeeld vooral de vergroenirig der bloemen, opzwelling 

 der bloemJioofdjes en het doen ontstaan van secundaire bloem- 

 hoofdjes, welke op Cirsium arvense door Naiepa's Phytoptus antho- 

 coptus worden bewerkt, terwijl in mijn tuin dezelfde misvormingen 

 op Aster Tripolium en Madia ele^ans werden gezien. Vergroende 

 bloemen van Scabiosa Columbaria vermeldt Nalepa als veroorzaakt 

 door Ph. squalidus, van Trifoliiim arvense door Ph. plicator. in mijn 

 proeftuin droegen Scabiosa Columbaria en Tri folium repens som- 

 wijlen vergroende bloemen, zooals later vermeld zal worden. 



Het komt mij dus voor, dat men bij vergroeningen zal hebben te 

 onderscheiden tusschen die, welke door specifieke, en die, welke 

 door algemeene parasieten veroorzaakt worden. De eerste zijn tot 

 eene of eenige verwante plantensoorten beperkt, de laatste kunnen 

 in tal van zeer uiteenloopende gewassen eene epidemie doen ont- 

 staan. En wellicht kunnen verschillende Phytopten op dezelfde 

 plant overeenkomstige vergroeningen te weeg brengen. 



Maar verreweg het belangrijkst zijn voor ons de onderzoekingen 

 van Peyritsch, daar zij voor bepaalde gevallen, door rechtsstreeksche 

 inenting, de besmettelijkheid der vergroeningen bewijzen. Ik heb 

 hier het oog op twee verhandelingen: in de eerste zijn de Aphiden, 

 in de tweede de Phytopten de smetstof. 



De bladluizen , die men in de vergroende exemplaren van ver- 

 schillende soorten van Arabis aantreft en die ook in ons vaderland, 

 in de duinstreek, zeer algemeen voorkomen, dienden Peyritsch voor 

 zijne proeven^). Uit vergroende toppen van Arabis arcuata bracht 

 hij de diertjes over op A. hirsuta, A. Soyeri, A. ciliafa, A. alpina, 

 A. pumila en A. Turrita. Al deze soorten bloeiden dien ten gevolge 

 vergroend. Men behoeft daartoe slechts de bladluisjes op de jeugdige 

 bloemtrossen te plaatsen, terwijl deze nog een aantal jonge bloem- 

 knoppen bezitten. Hoe jonger de knop aangetast wordt, des te 

 sterker zal natuurlijk de vergroening kunnen zijn. 



I) |. Pe3Titsch, Zur Aetiologie der Chloranthien einiger Arabis- hr\tr\, 

 Priugsh. Jahrb. f. Wiss. Bot., Bd. XIII (1882), S. i. 



