EEN EPIDEMIE VAN VERQROENINQEN. 33 



Voor het tweede onderzoek gebruikte Peyritsch de galmijten, die 

 in het voorjaar in gezwollen knoppen, zoo genoemde Phyloptoce- 

 cidien van Valeriana tripteris gevonden worden^), 



Deze Phytoptusknoppen werden eenvoudig op de toppen van 

 jonge Stengels van andere planten gelegd; de galmijten verspreidden 

 zich dan van zelve op deze, zoodra zij de gal verlieten. Het bleek, 

 dat volstrekt niet alle planten op hun prikkel door vergroening 

 reageerden, dit geschiedde slechts bij vele Valerianeeen en in 

 mindere mate bij eenige Crucifeeren. De vergroening en de daar- 

 mede gepaard gaande abnormaliteiten waren in enkele gevallen 

 reeds na 12-14 dagen te zien, meestal echter eerst later. 



In het voorjaar gelukt deze infectie zeer gemakkelijk, in den 

 zomer en den herfst echter in 't geheel niet; het schijnt, dat deze 

 soort van Phytoptus op de verschillende door haar vergroende 

 planten niet kan overvvinteren, maar daartoe wederom de Valeriana 

 tripteris noodig heeft. Reeds in Mei is het voor deze proeven te laat. 



Uit al deze waarnemingen mag men afleiden, dat verschillende 

 soorten van planten door verschillende soorten van Phytoptus 

 worden vergroend, maar dat een galmijt tijdelijk, en soms slechts 

 in minderen graad, ook andere dan haar gewone voedsterplanten 

 op deze wijze kan misvormen. En ook, dat zij daarbij bij voorkeur 

 soorten uit dezelfde natuurlijke familie aantast. 



Afgezien van de genoemde en enkele andere verhandelingen worden 

 de vergroeningen in de literatuur gewoonlijk als monstrositeiten be- 

 handeld, over wier oorzaak men ter nauwernood vermoedens opge- 

 geven vindt. Als monstrositeiten vallen zij in de groep der partieele 

 variatien, omtrent wier erfelijkheid men tot voor korten tijd ook 

 nog in het onzekere verkeerde. Ook Penzig neemt in zijne Terato- 

 logic de vergroeningen op. En zoolang een volledige scheiding 

 tusschen erfelijke en besmettelijke verschijnselen op dit gebied niet 

 nauwkeurig vastgesteld en algemeen erkend zal zijn, zal het be- 

 zwaarlijk zijn, in een van beide groepen een helder inzicht te er- 

 langen. 



Toch acht ik de scheiding van alle besmettelijke ziekten uit de 

 leer der erfelijkheid voor een eisch der wetenschap en leert mijne 

 ondervinding, dat bij het kweeken van rassen en variatien vergroe- 

 ningen zich altijd anders gedragen dan deze en dus het afleiden 

 van algemeene gevolgtrekkingen in hooge mate bemoeilijken. Te 

 meer, daar het geenzins gemakkelijk is, in een gegeven geval scherpe 



I) Sitzungsber. d. k. Akad. der Wiss. Wien XCVII Abth. i, 1888. 



3 



