34 EEN EPIDEMIE VAN VERGROeNINOEN. 



kenmerken aan te wijzen, die tusschen erfelijkheid en besmettelijk- 

 heid kunnen beslissen, zoolang men den parasiet niet in handen 

 heeft. 



Dat vergroeningen in hooge mate van uitwendige invloeden af- 

 hankelijk zijn, is bekend. Nu eens worden zij aan het weder^), dan 

 weer aan abnormale voeding toegeschreven^). Ook heeft men opge- 

 merkt, dat zij in sommige jaren veel talrijker waren dan in andere^). 

 Zoo was ook b. v. bij ons, zoo wel in tuinen als op velden en aan 

 wegen rondom Amsterdam het jaar 1890 bijzonder rijk aan ver- 

 groeningen. 



In mijne culturen zijn van den beginne af jaarlijks vergroeningen 

 voorgekomen, nu eens aan deze, dan weer aan een andere soort. In 

 sommige jaren waren zij talrijk en veroorzaakten zij, door het ver- 

 lies van de zaaddragers, schade, in andere waren zij zeldzamer. 

 Meestal verschenen zij pas laat in den nazomer, in September en 

 October, zoodat zij dan voor de zaadoogst onschadelijk waren. 



Herhaaldelijk heb ik getracht, macroscopisch en microscopisch 

 parasieten te vinden, doch dit is mij tot nu toe niet gelukt. Vooral 

 vergroende Crepis biennis, Agrostemma Githago, Aster Tripolium en 

 Dipsacus sylvestris heb ik meermalen en in alleriei stadien der 

 vergroening onder het microscoop onderzocht, doch zonder resul- 

 taat. Ik heb daarom iang geaarzeld, v66r ik besloot, mijne waar- 

 nemingen aan anderen bekend te maken. En wanneer ik daartoe 

 thans overga, dan geschiedt dit, omdat de groep van verschijnselen 

 die ik in 1893 en 1894 waarnam, zoo geheel den indruk eener epi- 

 demic maken, dat ik aan de besmettelijkheid niet meer twijfelen 

 kan, al heb ik den parasiet niet gevonden. Maar ik hoop en ver- 

 trouw, dat anderen hierin gelukkiger zullen zijn, en vlei mij met 

 de gedachte, dat wellicht de kennis van de hier te vermelden feiten 

 den weg daartoe eenigszins gemakkelijker te maken. 



Ik durf niet te beweeren, dat alle verschijnselen van vergroening, 

 die in mijn proeftuin opgetreden zijn, de werking van den zelfden 

 parasiet zouden zijn. Integendeel, zoo er parasieten zijn, waren er 

 in mijn tuin zeker meerdere soorten. Doch eene scheiding is voor 

 als nog uit den aard niet mogelijk. Ik heb in den beginne meermalen 

 vergroende planten naar mijn tuin overgebracht, met het doel om 



i) Bv. Hanstein, Verb, naturh. Vereins d. pr. Rheinl. XXXI, 1874, p. 90; 

 Engelmann, de Antholysi p. 57. 



2) Moquin Tandon, Teratologie, p. 355, zie ook Conwentz, Act. Acad. 

 C. Leopold, T. XI, 1878, p. in. 



3) Bv. 1854 volgens Kirschleger, Flora 1854, p. 545. 



