36 EEN EPIDEMIE VAN VERQROENINOEN. 



ningen reeds bekend, sommige door verschillende schrijvers uit- 

 voerig behandeld. Allen komen in de hoofdtrekken zoo zeer met 

 elkander overeen, dat ik ook voor de nieuwe gevallen geene morpho- 

 logische beschrijving geven zaU). Ik zal alleen mededeelen, wat 

 noodig is, om het epidemisch character van het verschijnsel in een 

 helder licht te stellen. 



Ik begin daartoe met eene verdeeling der in 1893 bij mij ver- 

 groende planten. En waren er twee, die overwinterd waren, alle 

 overigen waren in dat jaar uit zaad gewonnen. In de eerste kan 

 de vermoedelijke smetstof van uit het vorige jaar overgebleven zijn, 

 de overige zijn vermoedelijk door deze beide besmet. 



De vermoedelijke oorsprong der besmetting. De allereerste ver- 

 schijnselen van vergroening in 1893 nam ik waar aan een plant van 

 Geranium molle {var.: fasciatum)'^) en wel op den 14 Mei. Te midden 

 van een bed met gefascieerde doch overigens normaal bloeiende 

 planten was een exemplaar, dat, na een aantal gewone bloemen 

 voortgebracht te hebben, dien dag enkele bleekere bloempjes droeg. 

 Ook waren de bloembladeren nu kleiner. De plant werd sedert 

 nagenoeg dagelijks waargenomen. De volgende bloemen hadden 

 weer kleinere en bleekere petalen en na een week openden zich 

 duidelijk vergroende bloemen. Weldra vertoonden alle Stengels van 

 dit rijk vertakte exemplaar de vergroening in voile mate. 



Deze plant was in Juli 1892 gekiemd uit zaad van andere gefas- 

 cieerde planten, die in dat jaar op dezelfde plaats gebloeid hadden. 

 Zij was, even als alle andere toen gekiemde, onvertakt gebleven tot 

 aan het einde van den winter, eerst toen ontwikkelde zij haar cen- 

 tralen bloemsteel en de talrijke bloeistengels uit de oksels der roset- 

 bladeren. Zij bloeide, in vergroenden toestand, volop tot in 't einde 

 van Juni, toen zij allengs stierf. Aan geen der overige 40, zeer rijk 

 vertakte exemplaren van dit bed werd eenig spoor van vergroening 

 gezien; zij werden, na ruimschoots zaad gedragen te hebben, in het 

 einde van Juni gerooid. 



Behalve deze plant waren er in mijn tuin in het voorjaar van 

 1893 nog slechts twee exemplaren van Lychnis vespertina var: glabra 

 vergroend. Aan het eene zag ik de vergroening het eerst op 27 Mei, 

 aan het andere eenige dagen later. Beide planten waren in 1892 

 gezaaid, hadden toen niets bijzonders vertoond, doch vielen reeds 

 vroeg in het voorjaar van 1893 als zwakke, bleekgroene plantjes 



i) Alleen de uiterst merkwaardige misvormingen van Teiragonia ex- 

 pansa bij vergroening zouden m. i. een uitvoeriger beschrijving wettigen. 

 2) Opera V, biz. 448. 



