EEN EPIDEMIE VAN VEROROENINOEN. 3'? 



in het oog. Ik ben thans geneigd aan te nemen, dat die bleekgroene 

 kleur al een verschijnsel derzelfde ziekte was, die zicli later als ver- 

 groening uitte. Ik kom hierop echter later, naar aanleiding van de 

 vergroening van Dipsacus sylvestris, terug. 



Ook deze beide planten stierven in het einde van de maand Juni 

 evenals de vergroende Geranium molle. En daar geen andere over- 

 winterde plant vergroend was, moet dus de besmetting van hen in 

 de maanden Mei en Juni zijn uitgegaan. Wij zullen zien, dat de 

 verschillende zaaisels juist in die periode voor de besmetting toeganke- 

 lijk waren. 



Vergroening van Agrostemma Gitfiago. De eerste soort onder 

 mijne zaaisels in 1893, die vergroeningen vertoonde, was Agrostemma 

 Gitfiago. Tevens was zij de soort, waarvan vereweg de meeste exem- 

 plaren aangetast werden, lets wat deels aan de vrij omvangrijke 

 cultuur, maar voor een deel zeker ook aan haar vroege ontkieming 

 moet worden toegeschreven. Het komt mij daarom doelmatig voor, 

 haar afzonderlijk en eenigzins uitvoerig te behandelen. 



De Agrostemma's werden op 3 Mei gezaaid en kwamen reeds op 

 9 Mei in groot aantal op, zij ontwikkelden zich snel en openden 

 hunne eerste bloemen in de eerste dagen van Juli. Ik had daarvan 

 zes vakken elk van 2 D Meter, te zamen omstreeks 650 bloeiende 

 planten tellende. De afstand van het eerste dezer vakken tot de 

 vergroende Lychnis en Geranium molle was omstreeks 8 Meter, de 

 overigen waren achtereenvolgens verder verwijderd. 



De eerste aanduiding van vergroening merkte ik den 24 Juni op 

 en binnen een week telde ik dertig vergroende planten. Dat is dus 

 ongeveer 4,5 % van het geheele aantal. Deze planten waren totaal 

 vergroend, d. w. z. in al hare bloemen en knoppen. Wanneer dus 

 de oorzaak dezer misvorming in eene besmetting moet gezocht 

 worden, had de besmetting reeds zeer vroegtijdig, in de eerste jeugd 

 der planten plaats gevonden, zoo dat de smetstof zich van daar over 

 de geheele plant verspreiden kon. Ook waren de allereerste bloemen 

 reeds in vrij hooge mate misvormd, iets wat, zooals wij weldra zien 

 zullen, op eene besmetting op zeer jeugdigen leeftijd wijst. 



Op drie der zes boven genoemde vakken liet ik de vergroende 

 exemplaren staan, doch rooide (ten behoeve van het doel mijner 

 cultuur) alle overige; op de andere drie vakken spaarde ik om de- 

 zelfde reden twaalf zaaddragers en rooide al de vergroende en alle 

 andere exemplaren. De gespaarde vergroende planten waren 18 in 

 aantal, zij groeiden welig verder en brachten in den loop van 

 eenige weken een groot aantal vergroende bloemen voort. Thrips- 



