38 EEN EPIDEMIE VAN VERGROENINQEN. 



larven waren op deze planten veelvuldig, evenals op gezonde exem- 

 plaren. Evenzoo bij andere ten deele vergroende soorten, vooral bij 

 allerlei Sileneeen, maar noch Pliytoptus, noch een anderen ver- 

 moedelijken parasiet kon ik vinden. 



De geheel vergroende planten brachten natuurlijk geen vruchten 

 en geen zaad voort. In de eerste dagen van Augustus begonnen zij 

 te verdrogen en te sterven, zoodat zij gerooid werden. Van de 

 zaaddragers op de drie andere vakken was er in 't begin dierzelfde 

 maand 66n, die ook een spoor van vergroening vertoonde, en wel 

 alleen in de laatste bloemen, terwijl het zaad der eerste reeds rijp 

 was. Deze plant is dus vermoedelijk later aangetast. 



Evenzoo werden eenige exemplaren van Agrostemma Githago 

 later aangetast, die ik in de broeikas van mijn laboratorium had 

 laten kiemen (26 April — 14 Mei), die daarna eenige dagen in een 

 broeibak stonden en den 18 Mei uitgeplant werden. Het waren vijf 

 tricotylen, waarvan ik hoopte een tricotyl ras te maken, en eenige 

 controle-planten. Onder deze zag ik eerst op 12 Juli het begin van 

 vergroening, en wel in 6en geheel exemplaar, in e^n exemplaar aan 

 bijna alle takken en in een derde plant slechts aan een tak. In deze 

 waren de eerste bloemen slechts in geringe mate vergroend en nam 

 in de latere bloemen de vergroening allengs toe. Dit wijst dus op 

 een latere aantasting, waarschijnlijk na het uitplanten der jonge 

 plantjes op 18 Mei in den tuin. Is deze opvatting juist, dan waren 

 zij door de geisoleerde cultuur onder glas in de eerste weken hunner 

 ontwikkeling tegen de besmetting beschermd geweest. 



De verschillende graden van vergroening zijn bij Agrostemma 

 Githago gemakkelijk te onderscheiden, ofschoon zij natuurlijk zonder 

 grenzen in elkander overgaan. Steeds zijn de eerste bloemen eener 

 plant het minst vergroend en neemt de graad in de volgende bloemen 

 allengs toe. Evenzoo aan 6en tak, zoo deze alleen is aangetast. Zeer 

 zelden zijn, op een overigens gezonde plant, twee of meer takken 

 aangetast, wat trouwens bij de betrekkelijke zeldzaamheid der ver- 

 groening (weinige percenten) ook zeer natuurlijk is. Bleeke, te 

 kleine bloembladeren zijn het eerste teeken; dan volgen smallere 

 nog kleinere en reeds min of meer groenachtige petalen. Dan be- 

 gint de vrucht zich te verlengen, steekt boven de kelkbuis uit en 

 bereikt eindelijk het dubbele der normale lengte. In nog hoogere 

 graden openen zich de vruchtbladeren en ziet men daarbinnen een 

 roset van smalle groene blaadjes. Eindelijk ontwikkelt zich deze 

 roset tot een bebladerd takje en springen petalen en carpelbladeren, 

 in vergroenden bladvormigen toestand, zooweinig meer in het oog, 



