42 EEN EPIDEMIE VAN VERGROENINQEN. 



waren tegen het einde van Juli reeds een tiental takken aan ver- 

 schillende exemplaren vergroend; aan elken tak nam de graad van 

 vergroening, met normale bloemen beginnend, naar boven allengs 

 toe. Later in den zomer werd het aantal vergroende takken be- 

 langrijk grooter, doch verreweg de meeste takken bleven steeds 

 onaangetast. 



Bij meer geisoleerd staande planten zijn het ecliter meestal e6n 

 of enkele individuen, die te midden van een overigens geheel gezond 

 bed vergroend worden. Zoo b. v. drie exemplaren van Madia ele- 

 gans op ruim honderd gezonde; e^n Coreopsis tindoria te midden 

 van een paar honderd gezonde, Lychnis vespertina diurna hier en 

 daar een vergroende plant tusschen een honderdtal normale, Scabiosa 

 purpurea 6^n vergroende op een bed van een paar honderd planten, 

 enz. Van Silene noctiflora vergroenden 18 exemplaren op een paar 

 honderd normale; deze vakken stonden op een afstand van 20-25 

 Meter van de eerst aangetaste soorten. Het verdient opmerking, dat 

 in het bijzonder de Sileneeen in mijne culturen in talrijke soorten 

 en meest in de grootste aantallen van exemplaren werden aangetast. 

 {Agrostemma Githago ruim 30 exemplaren, Sil. noctiflora 18, Lychnis 

 vespertina x diurna en L. vespertina x noctiflora talrijk, evenzoo 

 Viscaria oculata; verder eenige exemplaren van Silene conica, S. in- 

 flata en Lychnis fulgens, van welke drie soorten ik in 't geheel slechts 

 weinig individuen in cultuur had^), Dit feit geeft aanleiding tot de 

 opvatting, dat de vermoedelijke parasiet bij voorkeur op Sileneegn 

 leeft. Van andere soorten werden eigenlijk alleen Aster Tripolium 

 en Centranthus macrosiphon in heftige mate aangetast. 



Al deze feiten wijzen m. i. op een transport van de smetstof door 

 vliegende insecten, waarbij het natuurlijk van het toeval afhangt, 

 welke individuen in eene cultuur aangetast worden en welke cul- 

 turen geheel aan de besmetting ontsnappen, zooals in dat jaar b. v. 

 de Oenothera's, Papaver's en enkele andere omvangrijke culturen 

 deden. 



VOORTZETTING DER EPIDEMIE IN 1894. 



Ofschoon de hierboven beschreven feiten m. i. volkomen duidelijk 

 het epidemisch character der vergroening bewijzen, aarzelde ik 

 toch na afloop van den zomer van 1893 nog, deze conclusie te 

 trekken. Maar het jaar 1894 is het bewijs op zoo eigenaardige wijze 

 komen versterken, dat geen twijfel meer mogelijk is. 



i) Andere Sileneeen had ik in 1893 niet in cultuur. 



