48 EEN EPIDEMIE VAN VERGROENINGEN. 



deze in de eerste plaats op, en geef achter elke soort het jaartal, 

 waarin de cultuur begon: 



Dipsacus sylvestris torsus (1885), Polygonum Convolvulus (1888), 

 P. Fagopyrum (1888), Hesperis matronalis (1888), Geranium molle 

 (1888), Erodium cicutarium album (1889), Thrincia hirta (1890), 

 Aster Tripolium (1891). 



Mijne cultuur van Lychnis vespertina glabra begon in 1889; van 

 haar stammen de bovengenoemde bastaarden L. vespertina x diurna 

 en L. vespertina x nodiflora uit in 1892 uitgevoerde kruisingen af. 



Een aantal planten, die in 1893 vergroenden, had ik eerst sedert 

 1892 in cultuur, nl. Bidens grandiflora, Chrysanthemum segetum, 

 Coreopsis tinctoria, Dracocephalum moldavicum, Lychnis fulgens, 

 Madia elegans, Silene conica, S. inflata. 



Andere wederom waren bij mij in 1893 voor het eerst gezaaid, 

 nl. Anagallis arvensis en A. grandiflora, Aquilegia Durandi, Cen- 

 tranthus macrosiphon, Fedia scorpioides, Scabiosa purpurea, Viscaria 

 oculata. Onder deze soorten had ik, in een andere cultuur, de ver- 

 groening in 1892 reeds bij Anagallis grandiflora en Centranthus 

 macrosiphon gezien. 



Bij verschillende der hier vermelde soorten zijn vergroeningen in 

 de literatuur welbekend en komen zij klaarblijkelijk niet zeldzaam 

 voor. Bij Hesperis matronalis zag ik ze v66r en na 1893 bij ver- 

 schillende rassen, bij Aquilegia bij verschillende soorten. Zulke 

 feiten wijzen m. i. op eene grootere ontvankelijkheid bij sommige 

 soorten dan bij andere; aan de meening, datde vergroeningen erfelijk 

 zouden kunnen zijn, geven zij klaarblijkelijk geen steun. 



Zulk een verschillende ontvankelijkheid bij verschillende soorten 

 blijkt m. i. ook uit het feit, dat een aantal soorten bij mij in 1893 

 aan de epidemic geheel ontsnapten. En onder deze noem ik speciaal 

 de Oenothera Lamarckiana en de Scrophularia nodosa, daar ik uit 

 ervaring weet, dat ook zij vergroenen kunnen. Ik zag dit voor de 

 eerste soort in 1890, het reeds genoemde, aan vergroeningen betrek- 

 kelijk rijke jaar, en wel aan een plant van mijn dwergras en voor 

 de andere in 1886 bij Hilversum, op de groeiplaats, van welke ik 

 het oorspronkelijke zaad voor mijn ras verzamelde. Dat deze soorten, 

 trots het betrekkelijk groote aantal exemplaren, bij mij in 1893 

 niet vergroenden, schrijf ik aan een geringe mate van ontvan- 

 kelijkheid toe. 



