80 OVER HET OMKEEREN VAN HALVE GALTON-CURVEN. 



Voor elk der 16 zaaddragers werd het gehalte aan varianten af- 

 zonderlijk geteld, het wisselde van 17-63 %. 



De volgende cijfers geven een overzicht van de betrekkelijke 

 waarde der 16 zaaddragers, beoordeeld naar het %-gehalte aan 

 varianten in hun zaad. Dit cijfer wordt genoemd erfcijfer. 



Het erfcijfer lag tusschen: 

 10-20% 21-30% 31-^0% 41-50% 51-60% 61-70% 

 voor 17 3 2 2 1 



zaaddragers. 



Het maximum van deze reeks ligt tusschen 21 en 30 % (de cijfers 

 waren 22, 24, 25, 25, 26, 27 en 30) en men kan het dusveilig op 

 omstreeks 25 % stellen. 



Uit deze 16 zaaddragers koos ik er nu twee, die mij de beste 

 toeschenen, E6n voor de voortzetting van het ras, e^n voor de 

 voedingsproef. Ik beoordeelde ze deels naar hun erfcijfer, deels 

 naar het aantal bladschijven, die de drie eerste biaderen van de 

 zaaddragers zelven gehad hadden. Ik koos daarom: 



Voor het ras, een plant met het erfcijfer 60 %, de eenige zoo 

 hooge, vvier primordiaal blad drieschijviggeweest was. Haar beide vol- 

 gende biaderen waren vierschijvig geweest. Een uitstekende erve dus. 



Voor de voedingsproef, een plant met het erfcijfer 41 %, het 

 hoogste van die, wier primordiaal blad tweeschijvig geweest was. 



In den stamboom op biz. 57 zijn deze beide planten voor 1892 

 als „Ras (60 %)" en „Z. 92 1" aangeduid. 



Gelijk te verwachten was, was na zulk een keuze de verdere 

 vooruitgang verzekerd. Een groote omvang der culturen was daarbij 

 volstrekt niet meer noodig. Ik koos in 1893 uit het zaad van de 

 rasplant van 1892 met 60 % twaalf kiemplanten. In al deze was 

 het primordiale blad drieschijvig en waren de beide volgende bia- 

 deren of beide of 6^n van beiden 4-5-schijvig. 



In Juli 1893 werden deze planten, op het punt van te gaan bloeien 

 en terwijl elk een honderdtal biaderen droeg, zeer nauwkeurig 

 onderzocht. Er waren 4 planten met 27, 30, 33 en 34 zevenschijvige 

 biaderen, de overige planten hadden 4-5 zulke bladen met uit- 

 zondering van twee, die er geen hadden. Bladen met meer dan 

 zeven bladschijven kwamen niet voor. 



Het exemplaar, dat 34 zevenschijvige biaderen had, bleek ook 

 het hoogste erfcijfer te hebben, toen het zaad in het voorjaar van 

 1894 uitgezaaid werd. Het gaf op 209 kiemplanten 51 met twee- 

 schijvig en 64 met drieschijvig primordiaalblad, samen dus 55 %. 

 Het werd dus als zaaddrager uitgekozen (zie bladz. 57). 



