OVER MET OMKEEREN VAN HALVE GALTON-CURVEN 61 



Dit cijfer is hooger dan dat van 1892, al is dit — 60 ^o — in schijn 

 beter. Want die 60 % zijn kiempianten, die in de eerste drie bladeren 

 nicer dan 1 +3+3 schijven hadden; de 55 % van 1893 zijn kiem- 

 pianten, wier primordiaalblad twee- of drietallig was. Dit was in het 

 vorige jaar nog slechts in 6^n enkele kiemplant het geval geweest. 



De kiempianten, die volgens dit kenmerk niet meetelden bij het 

 erfcijfer, werden toch later planten, rijk aan meerschijvige bladeren, 

 ten minste voor zooverre zij uitgeplant werden. 



In 1894 zaaide ik dus alleen van de plant met 55 % erven, gerekend 

 naar het primordiale blad. Ik koos twintig exemplaren, wier pri- 

 mordiaalblad drieschijvig en wier volgend blad 4- of 5-schijvig was. 

 Zooals men ziet, neemt bij toenemende erfkracht de scherpte der 

 selectie telken jare toe en wordt hiervan gebruik gemaakt om den 

 omvang der cultuur te verminderen. Van deze 20 planten droegen 

 er 18 zaad; dit werd voor elk afzonderlijk geoogst en gezaaid en voor 

 de bepaling van het erfcijfer gebruikt. Als erven golden nu wederom 

 alleen de kiempianten met 2- en 3-schijvig primordiaal blad. Het 

 erfcijfer was nu: 



voor 1 1 zaaddragers 70-90 % 

 voor 5 „ 91-96% 



voor 2 „ 98-99% 



Gemiddeld was het 88 %. De kiempianten, die volgens dit ken- 

 merk geen erven waren, maakten echter reeds spoedig 4-5-tallige 

 bladeren. 



De zaaddragers met 96-99 % hadden bijna alleen kiempianten 

 met drieschijvig primordiaalblad, slechts enkele met tweeschijvig. 



Hiermede schijnt mijn ras de hoogte bereikt te hebben, die het 

 bij verdere voortzetting en bij gelijkblijvende selectie en cultuur 

 behouden zal. Planten zonder 4-meerschijvige bladeren komen niet 

 meer voor, bij goede keuze vormen zulke bladeren geregeld de meer- 

 derheid. Verscherpte selectie zou misschien tot een nagenoeg zuiver 

 zevenschijvig ras kunnen leiden. 



In het zaad, dat ik op de zaaddragers van 1895 oogstte en in 

 het voorjaar 1896 zaaide, waren de erfcijfers 68-97%, gemiddeld 

 82 %, dus eer iets lager dan lets hooger, dan in de vorige generatie. 



De analogic met wat ik in proeven met varieteiten van andere 

 soorten gezien heb, doet mij aannemen, dat hier een constant ras 

 bereikt is en dat de wisseling in de cijfers aan continue variabiliteit 

 is toe te schrijven en dus door selectie wellicht nog te verminderen, 

 maar waarschijnlijk nooit geheel weg te nemen is. Ik heb daarom 

 in het voorjaar van 1896 de voortzetting van het ras (behalve voor 



