66 OVER HET OMKEEREN VAN HALVE GALTON-CURVEN. 



Ik doe ten slotte nog opmerken, dat liet gebruik van de erfcijfers 

 en van de primordiale bladeren leidt tot een tweemalige keuze in 

 elke generatie. Zoodat ook daardoor de selectie scherper geworden is. 



En eindelijk, terwijl in 1891 ruim 300 planten op een uitgebreid- 

 heid van meer dan 10 D meters stonden, konden later voor elken 

 zaaddrager gemakkelijk 100-200, soms ook meer, kiemplanten 

 beoordeeld en geteld worden. Bij veel geringeren omvang der cul- 

 tuur werd dus het aantal der voor de selectie gesorteerde individuen 

 op deze wijze veel grooter. Het bedroeg b. v. in 1893 nagenoeg 

 2500, terwijl daarvan slechts een twintigtal in den tuin ver(ipr 

 behoefden te worden gekweekt. 



Een ander geval van den zelfden regel vindt men, als men het 

 eerste optreden der zes- en zevenschijvige bladeren in mijn ras nagaat. 

 De planten, oorspronkelijk uit Loosdrecht gebracht, hebben in den 

 loop van drie jaren (1886-89) geen zulke bladeren voortgebracht. 

 In 1890 werden er in de tweede generatie ook geen aangetroffen. 

 In 1891 (3® generatie) werd het eerste zestallige blad op 300 planten 

 eerst in Augustus gevonden, in den nazomer volgden daarop nog 

 enkele en ook een zeventallig. In 1892 (4® generatie) waren zes- 

 en vooral zeventallige bladeren wel talrijker, doch pas laat in den 

 zomer zichtbaar. In 1893 (5® generatie) waren er in het begin van 

 Juli reeds talrijke zevenschijvige bladeren en in de 6e generatie in 

 1894 werden deze reeds onder de eerste bladeren der kiemplanten 

 aangetroffen. 



Groote periode der variabiliteit. — Het vervroegde optreden der 

 variatie is een gevolg van het bestaan van een ,, groote periode", 

 en van de toenemende intensiteit der variatie. Het woord ,, groote 

 periode" gebruik ik hier in den zin van Harting en Sachs: aan elke 

 loot neemt de groeikracht eerst toe, bereikt dan een maximum en 

 neemt ten slotte weer af. Men ziet dit algemeen aan de lengte der 

 internodien, aan de grootte der opeenvolgende bladeren en zijtakken, 

 enz. 



De kans op het voortbrengen van vier- en meerschijvige bladeren 

 neemt nu bij de klaver eveneens aan elke loot eerst toe, bereikt 

 dan een maximum, om later, hoewel soms eerst zeer laat, weer af 

 te nemen. Dit geldt zoowel voor de hoofdas, die de wortelbladeren 

 draagt, als voor de Stengels en hunne zijtakken. Ik heb hierover, 

 met name in 1892, uitvoerige schetsen en tabellen gemaakt, doch 

 acht het onnoodig die mede te deelen. 



Wanneer dus eene as slechts e^n viertallig blad maakt, zal dit, 

 in den regel, op het middelste gedeelte geplaatst zijn. Neemt het 



