PERIODISCH OPTREDEN DER ANOMALIEEN OP MONSTREUZE PLANTEN. 99 



Plant C (4 b). 



Aantal lintbloemen 18. 19. 20. 21. 22. 23. 24. 25. 26. 



Eindhoofdjc __________ 



Aantal hoofdjes op 1 Sept. -------- 2 



10 Oct. 10 10 2 5 2 



1 Nov. - - - 1 I 3 1 1 



L. 27. 28. 29. 30. 31. 32. 33. 34. 35. 36. 



Eindh. ___--_--- i 



1 Sept. 5 2 12 10 1- 



10 Oct. 510 1------ 



1 Nov. 1 0------- 



SAMENVATTENDE: 



Aantal hoofdjes. M. 



Eindhoofdjc 1 46 



1 Sept. 14 28 

 10 Oct. 18 26 



2 Nov. 8 23 



Uit deze cijfers blijkt voldoende, dat in den loop van den zomer, 

 bij het hooger worden der telkens bloeiende takorde, het gemiddeld 

 aantal lintbloemen per hoofdje op deze planten allengs afneemt. 

 Dit afnemen geschiedt daarbij op zeer eigenaardige wijze. Het 

 volgt den regel van Ludwig, volgens welken de hoofd- en bijgetallen 

 van de reeks van Braun en Schimper als toppen op de straal-curven 

 der Composieten optreden^). Men ziet ze, gedurende den zomer, den 

 top niet verschuiven, maar verspringen, daarbij de cijfers 34, 26 

 en 21 of hun naaste buren bij voorkeur kiezende. 



Bij de geringe aantallen van hoofdjes, die elke plant draagt, is 

 de loop der curven nog niet zeer duidelijk en zijn de toppen nog 

 niet zeer scherp geteekend. De loop der curven is echter duidelijk 

 genoeg om ze als eentoppig en gelijkbeenig te mogen beschouwen en 

 dus het gemiddelde volgens Galton voor den top te nemen, ten minste 

 voor deze berekening. Ik stel dan nog eens de gevonden waarden 

 der gemiddelden samen, daarbij de datums weglatende: 



Geniiddelden (M.) uit de vorige tabellen. 



Cijfers van Braun: 21 26 (=5 + 8+ 13) 34(13 + 21). Eindhootdjc 

 Plant A - 26; 27 33 48 



„ B 21 ; 22 28 35 35 



„ C 23 26; 28 - 46 



Een nauwkeuriger samenvallen kan men bij deze kleine reeksen 

 van waarnemingen niet verwachten, en ook niet, omdat de afzonder- 

 lijke takorden niet scherp van elkander afgezonderd werden. Men 

 mag echter veilig besluiten, dat op planten, wier aantal lintbloemen 



i) F. Ludwig, Ueber Variationscurven, Bot. Centrbl. LXXV iSqS, en de 

 overige daar geciteerde literatuur. 



