282 OTHONNA CRASSIFOLIA. 



plant op haar natuurlijke groeiplaatsen te bestudeeren, heb ik mij 

 moeten beperken tot eene vergelijking van planten, die zomer en 

 winter in een goed verlichte kas groeiden en zeer droog gehouden 

 werden, met exempiaren, die des zomers in den tuin stonden. In deze 

 twee gevallen gelijken de planten zoo weinig op elkaar, dat zij twee 

 verschillende soorten schijnen te zijn. 



Othonna crassifolia is een Composiet, nauw verwant aan de Se- 

 necio's en Calendula's: hare bloemhoofdjes hebben gemiddeld 13 

 straalbloemen, docli dit aantal varieert volgens de door Ludwig 

 gevonden regeis. Mijn onderzoek had nu ten doel de veranderlijkheid 

 van dit cijfer te bestudeeren onder den invloed der beide geschilderde 

 cultuur-methoden, 



Aan het hoofdbeginsel van Bonnier, geen zaailingen onderling te 

 vergelijken, maar uitsluitend te werken met exempiaren, die door 

 scheuren uit een oorspronkelijk individu verkregen zijn, heb ik mij 

 natuurlijk streng gehouden. Trouwens de plant geeft bij ons geen 

 zaad. 



Thans geef ik eerst een overzicht over Bonnier's studien, om 

 daarna mijne eigen proeven te beschrijven. 



Bonnier's culturen vonden eenerzijds in de Alpen en op de Pyre- 

 neeen, op een hoogte van enkele honderden meters beneden de 

 sneeuwgrens, en aan de andere zijde te Fontainebleau en te Parijs 

 plaats. Te Fontainebleau in den tuin van zijn laboratorium, te 

 Parijs in dien van de Ecole normale superieure. Zij begonnen in 1884 

 en strekken zich uit over een tijdsverloop van meer dan 10 jaren. 

 Van tijd tot tijd werden voorloopige berichten omtrent deze proeven 

 in verschillende tijdschriften geplaatst, doch de uitvoerige beschrij- 

 ving zoowel van de culturen zelven als van het experimenteele en 

 het anatomische gedeelte van het onderzoek verscheen eerst onlangs, 

 en wel in een drietal omvangrijke verhandelingen^). 



De te vergelijken exempiaren werden steeds door scheuren uit 

 een enkel individu verkregen; daarenboven werd met de eene helft 

 steeds de noodige hoeveelheid grond vervoerd, om te zorgen, dat de 

 bodem, waarop zij tierden, voor beide helften juist dezelfde was. 



i) Recherches experimentales sur Tadaptation des plantes au climat alpin. 

 Ann. Sc. nat. y'^ serie J3ot. Tome 20, p. 217 — 360, 11. V— XIV. 



Les plantes arctiques comparees aux memes especes des Alpes et des 

 Pyrenees. Revue generale de botanique T. VI, 1894, p. 505—529, PI. 18-2 i. 



Influence de la lumiere electrique continue sur la forme et la structure 

 des plantes. Revue generale de botanique T. VII, 1895, p. 241 — 296, 

 PI. 6-15. 



