OTHONNA CRASSIFOLIA. 283 



Zoodra zich nieuwe takken en nieuwe bladeren begonnen te ont- 

 plooien, werd liet verschil tusschen beide helften kenbaar, eenmaal 

 ingetreden bleef dit gedurcnde den geheolon duur der culturen, in 

 sommige gevallen omstreeks 10 jarcn, stand vas tig. 



In het algemeen is de habitus op de Alpen zeer gedrongen en de 

 anatomisciie boiiw dichter dan in de vlakte. De bladeren zijn kleiner 

 en dikker, hebben nieer pallisade-weefsel, kleiner cellen, veel minder 

 intercellulaire ruimten, een steviger opperhuid en stevigcr nerven, 

 meer chlorophylkorrels in dezelfde ruimte. Daarenboven zijn deze 

 korrels donkerder groen van kleur. Op gelijke vlakte of gewichtseen- 

 heden berekend bleek de koolzuur-ontleding sterker; in den korten 

 zomer der Alpen moet al het voedsel voor den groei en voor den 

 langen winter bereid worden. De geheele verandering in den ana- 

 tomischen bouw heeft klaarblijkelijk in hoofdzaak dit doel. 



De onderaardsche en op den grond kruipende deelen der planten 

 zijn op de Alpen zeer sterk ontwikkeld, in tegenstelling met de deelen, 

 die zich vrij in de lucht uitbreiden en die steeds kort en gedrongen 

 van bouw zijn. 



Daar in Bonnier's proeven zoowel de samenstelling als de vochtig- 

 heid van den grond voor de beide helften van elke plant steeds 

 gelijk gehouden werden, moeten de waargenomen verschillen aan 

 andere factoren worden toegeschreven. Deze zijn het meerdere 

 licht, de droogere lucht en de lagere temperatuur in het gebergte. 

 De proeven leerden, dat de beide eerste in gelijken zin werken en 

 te zamen het waargenomen resultaat kunnen geven, doch dat de 

 temperatuur slechts van ondergeschikten invlocd is. In de cultuur- 

 tuinen in het gebergte werden van een aantal proefplanten bepaalde 

 gedeelten door kleine afdakjes beschaduwd; zulke gedeelten ont- 

 wikkelden de zoo even beschreven kenmerken of niet, of slechts op 

 zeer onvolkomene wijze. Doch de invloed der schaduw is op de 

 Alpen kleiner dan in de vlakte. 



Eene vergelijking der in het hooge Noorden groeiende planten 

 met hunne soortsgenooten op het gebergte leidde tot zeer merk- 

 waardige gevolgtrekkingen. ledereen weet, dat de Flora's op beide 

 zoo ver uiteenliggende plaatsen in het algemeen hetzelfde uiterlijk 

 vertoonen: kleine gedrongen planten, met groote rijk vertakte 

 wortelstokken, zeer zelden eenjarig, en met fraaic, donker gekleurde 

 bloemen. Doch deze overeenkomst bleek niet gepaard te gaan met 

 een gelijken anatomischen bouw. Integendeel. 



De arctische planten zijn weeker van bouw, minder houtig, met 

 minder vaten en vezels en deze met dunner wanden; de bladeren 



