OTHONNA CRASSIFOLIA. 287 



een zeer zonnigen stand hadden. Zij werden niet ingegraven, maar 

 stonden op een steenen onderlaag en werden ook overigens steeds 

 zoo droog mogelijk gehouden. Van hen zijn in den loop van 1898 

 eenige stekken genonien, die, op geheel dezelfde wijze behandeld, in 

 hoofdzaak thans denzclfden bouw vertoonen, hoewcl niet in zoo 

 volkomen graad. Ook in 1899 werden stekken genonien; deze zijn 

 echter nog te jong en dus van de proef uitgesloten. 



Naast deze kas-cultuur heb ik, en wel op grootere schaal, Othon- 

 na's in den tuin gekweekt, ze alleen 's winters in de kas brengend. 

 Hier kweekte ik ze in gewonen tuingrond, uit bladaarde met weinig 

 zand bestaande, en even als de kasplanten met mest, zooveel mogelijk 

 in gelijke hoeveelheid aangeboden. Ik hield de planten steeds in 

 potten, doch zij groeiden spoedig over den rand en wortelden buiten 

 de potten, den grond tusschen deze weldra geheel bedekkende. Her- 

 haalde malen werden zulke gedeelten opgenomen en in nieuwe potten 

 geplaatst. hi het najaar opgenomen en in de kas gebracht, gingen 

 deze planten telkens sterk achteruit, vooral als de lucht of de grond 

 te vochtig waren, in den zomer ontwikkelden zij zich weer krachtig 

 en snel. 



In uiterlijk verschillen de onafgebroken kas-culturen van de voile 

 grondculturen ten eenen male, bijna in dezelfde mate en op de zelfde 

 wijze als de alpenplanten van die der vlakte. Ik wil trachten dit 

 verschil in korte woorden te schetsen, zooals het zich na een cultuur 

 van twee jaren, dus in dezen herfst (Sept.-Oct. 1899) voordoet. 

 (Plaat I, fig. I^ en fig. 5-7). 



De kasplanten zijn zeer licht groen, bijna bleek, de toppen hunner 

 bladeren rood, en deze roode kleur strekt zich, in stippen en vlekken, 

 meer of minder over het geheele blad uit. Het meeste rood heeft, 

 na den top, de basis van het blad; hier en daar ziet men groepjes 

 bladeren, die over hun geheele oppervlakte rood van kleur zijn. 



De bladeren der voile grondsplanten zijn donker groen, zonder 

 roode tinten of vlekken. 



De Stengels der kasplanten zijn dun, hard doch buigzaam, houtig, 

 en roodachtig van kleur; die der voile grondsplanten zijn dikker, 

 saprijker, minder stevig van bouw, broozer en lichtgroen. De kas- 

 planten hebben lange, weinig vertakte Stengels, terwijl de tuin- 

 planten juist zeer sterk vertakt zijn. 



De kasplanten hebben eene neiging, oni hunne bladeren in rosetjes 

 te groepeeren, door het voortbrengen van zeer korte internodien 

 tusschen deze bladeren. Deze rosetjes bestaan incest uit 10-12 of 

 meer bladeren, soms ook uit minder; zij zittcn dicht tegen elkander 



