300 EEN NIEUW ORGAAN 



leerde von Hohnel, dat de moleculaire spanningen in de celwanden, 

 die men vroeger als een uiting eener eigene organisatie, eener polai- 

 re structuur, beschouwde, geheel door de uitrekkende werking van 

 den turgor tijdens de afzetting der opeenvolgende lagen van den 

 celwand kunnen verklaard worden. 



De osmotische spanning in de levende cellen levert de mechani- 

 sche kracht voor den groei der planten. Deze kracht is een zeer 

 aanzienlijke, gelijk men leert uit de groote weerstanden, die zelfs 

 kleine en teere plantendeelen bij hunnen groei kunnen overwinnen. 

 Metingen leerden, dat zij in talrijke gevallen tusschen 5 en 10 at- 

 mospiieren wisselt, doch ook niet zelden een hoogere waarde be- 

 reikt. Deze osmotische kracht wordt in verreweg de meeste planten- 

 cellen geleverd door een zeer verdunde oplossing van druivensui- 

 ker en plantenzure zouten, meestal met geringe hoeveelheden an- 

 organische zouten vermengd. In bijzondere gevallen nemen riet- 

 suiker, inuline, asparagine, salpeter, chloornatrium en verschillende 

 andere stoffen daaraan een werkzaam aandeel. In groeiende cellen 

 is dit echter zelden het geval, hier hebben in den regel de planten- 

 zure zouten, en wel voornamelijk de verbindingen van het appel- 

 zuur met anorganische en organische bases naast grootere of klei- 

 nere hoeveelheden druivensuiker de overhand. Al deze stoffen wor- 

 den door het plotoplasma ten deele als zoodanig van buiten op- 

 genomen, ten deele uit het opgenomen voedsel bereid, en in beide 

 gevallen in zoo aanzienlijke hoeveelheden in het celvocht opge- 

 hoopt, dat het gehalte aan vaste stoffen daarin bijna altijd meer 

 dan 1% bedraagt. 



Deze ophooping van opgeloste stoffen tot een grootere concen- 

 tratie, dan waarin zij in de omgeving voorkomen, en deze produc- 

 tie van nieuwe stoffen met aanzienlijke osmotische kracht moet dus 

 als een bijzondere functie der levende, en met name der groeiende 

 plantencellen beschouwd worden, Mogen wij ook deze functie aan 

 een bijzonder orgaan toeschrijven? De hierboven ontwikkelde 

 denkbeelden leiden als van zelve tot een bevestigend antwoord op 

 deze vraag, doch in de voorhandene waarnemingen is niets, wat 

 er voor, en veel, wat er tenminste schijnbaar tegen pleit. 



Gaan wij na, wat hieromtrent bekend is. 



Gedurende het grootste gedeelte van den tijd, waarin eene plan- 

 tencel groeit, d. i. in omvang toeneemt, bestaat zij uit een dunnen 

 celwand, een zeer dun laagje protoplasma, dat den wand aan de 

 binnenzijde overal en zonder leemten bekieedt, en verder uit het 

 celvocht. Dit laatste neemt dus nagenoeg alle ruimte in de eel in; 



