OVER looistof-reactiBn van spirogyra 



NITIDA. 



De physiologische beteekenis der looistoffen in het plantenrijk 

 ligt nog nagenoeg geheel in het duister en onze kennis van de ana- 

 tomische verspreiding dezer stoffen over de verschiliende weefsels 

 en organen is nog op verre na niet volledig genoeg, om als een 

 vaste grondslag voor physiologische beschouwingen te kunnen 

 dienen. Het optreden van looistoffen in bepaalde perioden van het 

 leven der cellen, haar verdwijnen in andere, staat bij onze tegen- 

 woordige kennis nog evenmin in verband met andere physiolo- 

 gische processen, als de aanzienlijke ophooping dezer stoffen in 

 enkele, in dit opzicht meer bevoorrechte organen. Toch doet zich 

 overal de behoefte gevoelen aan eene beantwoording van de vele 

 vragen, die zich hier aan den onderzoeker opdringen, — getuige 

 de vele verhandelingen, die juist in de laatste jaren over dit onder- 

 werp verschenen zijn. 



Een van de belangrijkste, doch tevens van de moeilijkste vragen, 

 die door anatomisch onderzoek behooren beantwoord te zijn, voor- 

 dat men een oordeel over de physiologische zijde van het vraagstuk 

 kan vellen, is m. i. deze: In welke deelen der eel zijn de looistoffen 

 neergelegd? Hieromtrent vindt men in de voorhandene literatuur, 

 zelfs in die van de laatste jaren, bij verschiliende schrijvers, geens- 

 zins de gewenschte overeenstemming. Voor de groote meerder- 

 heid der onderzochte gevallen is men het wel is waar eens, dat de 

 looistoffen in opgelosten toestand in het celvocht voorkomen, voor 

 5.ndere gevallen vindt men echter opgegeven, dat deze verbindin- 

 gen in celwanden, in chlorophylkorrels en zelfs in celkernen zijn 

 aangetroffen. Eene uitvoerige studle der tamelijk uitgebreide lite- 

 ratuur over dit onderwerp leidde mij tot de overtuiging, dat in deze 

 laatste voorbeelden de mogelijkheid geenszins buitengesloten is, 

 dat de looistoffen ook hier oorspronkelijk slechts in het celvocht 

 aanwezig waren. Haar voorkomen in andere deelen der eel zou dan 

 daarop moeten berusten, dat de gebruikte reagentien de protoplas- 

 ten gedood hebben, voordat zij in voldoende hoeveelheid waren 

 ingedrongen om al het looizuur neer te slaan. Het overschot bevindt 

 zich voor eenigen tijd in een bijzonderen toestand, het kan vrijelijk 



