OVER LOOISTOF-REACTIEN VAN SPIROGYRA NITIDA. 319 



ZOO kan hij natuurlijk nog geen looistof verloren hebben, Laat 

 men nu osmium-zuur inwerken, zoo wordt alles oogenblikkelijk ge- 

 fixeerd, en vvaar looistof voorhanden was, ontstaat een zwarte 

 neerslag. Dezen ziet men nu alleen in de vacuolen; de chlorophyl- 

 banden blijven groen, de celkernen en de protoplast kleurloos. Ook 

 in de celwanden ontstaat geen neerslag. 



2. Wenscht men eene zoo sterke contractie van het protoplasma 

 te vermijden, zoo kan men op de volgende wijze te werk gaan. 

 Suikerwater van 25 pCt. en salpeter van 5 pCt. plasmolyseeren de 

 cellen van Spirogyra in gelijke mate en slechts zwak, de protoplast 

 rondt zich slechts aan de uiteinden der cilindrische cellen eenig- 

 zins af. In dezen toestand voegde ik aan de oplossingen een weinig 

 opgelost azijnzuur ijzer toe. Dit had een vermindering van de con- 

 centratie van de suiker (resp. van den salpeter), en dus een uitzet- 

 ten en barsten der protoplasten tengevolge. Bij het barsten kwam 

 de inhoud der vacuole met het door den celwand binnen gedrongen 

 ijzerzout in aanraking, en zag ik den reeds vroeger beschreven 

 coUoidalen neerslag van blauw looizuur ijzer ontstaan. Dit ver- 

 stopte de barst somwijlen ook hier, waarop de protoplast dan 

 andermaal kon barsten en zulk een neerslag geven. Vooral met be- 

 hulp van verwarming was dit duidelijk te zien. In de celwanden 

 ontstond geen neerslag, evenmin in den protoplast, de chlorophyl- 

 korrels of de kernen, niettegenstaande deze natuurlijk bij het bar- 

 sten stierven. 



3. Herhaalt men deze proeven met een slappere suiker-oplossing, 

 dus met een nog geringeren graad van plasmolyse, dan is er, voor 

 het barsten, tusschen den protoplast en den celwand natuurlijk 

 slechts een zeer kleine ruimte, waarin zich het ijzerzout begeven 

 kan. Dit heeft dan tengevolge, dat de barst niet door den ontstaan- 

 den neerslag verstopt wordt. Het ijzerzout diffundeert dan van de 

 gebarsten plaats uit langzaam in de vacuole, en ik kon zijn voort- 

 schrijden gemakkelijk volgen, daar de neerslag van looizuur ijzer 

 natuurlijk in gelijke mate zich in de celholte verspreidde. Lang- 

 zaam zag ik de hoeveelheid van dezen neerslag toenenien, eindelijk 

 was de geheele vacuole er mede gevuld. Doch ook hier hadden noch 

 de celwanden, noch de protoplast, de kern en de chlorophylbanden 

 eenig spoor van door het ijzerzout aantoonbaar looizuur. Met be- 

 hulpvan verwarming kon ik dit resultaat verkrijgen in cellen, 

 waarin ternauwernood het eerste begin van plasmolyse zichtbaar 

 was, en die dus zoo weinig mogelijk van den normalen toestand 

 afweken. 



