534 OVER DE ERFELIJKHEID VAN DE 



der protoplasten van beide ouders. Doch alleen de kernen plegen 

 ineen te smelten, en reeds bij de eerste celdeelingen krijgen dus 

 sommige cellen hare organen, alle of ten deele, van den vader^ 

 terwijl andere cellen ze aan de moeder ontleenen. 



Bij de eigenlijke bevruchting wordt de organisatie der eel uit- 

 sluitend van de eicel geerfd, ten minste in morphologischen zin. 

 Want slechts de kernen smelten ineen; de buitenlaag der sper- 

 matozoiden gaat verloren, zonder zich met de buitenlaag der eicel 

 te vereenigen, en vacuolen en amyloplasten plegen niet in sperma- 

 tozoiden voor te komen. Ook van de stuifmeelkorrels dient alleen 

 de kern, volgens Strasburger, voor de bevruchting der eicel. 



Uit het feit, dat in bastaarden de eigenschappen van vader en 

 moeder in gelijke mate plegen vertegenwoordigd te zijn, volgt, 

 dat alle organen van de protoplasten van een bastaard, bastaard- 

 natuur moeten bezitten. En wanneer zij nu, morphologisch, uit- 

 sluitend afstammen van de gelijknamige organen der eicel, en dus 

 van de moederplant, dan moet er een middel bestaan, waardoor 

 de erfelijke eigenschappen, die bij de bevruchting door de ver- 

 eeniging der beide kernen vermengd zijn, uit deze kernen op de 

 organen der protoplasten worden overgebracht. 



Men moet zich dus voorstellen, dat de celkern is de drager 

 der erfelijke eigenschappen, doch dat deze, om in de functien van 

 het organisme voor ons zichtbaar te worden, uit de kernen naar de 

 organen der protoplasten, op een of andere wijze worden overge- 

 bracht. 



De spreker meent, dat men zich dit transport moet voorstellen 

 als te geschieden door stoffelijke deeltjes, die door de stroompjes 

 van het protoplasma vervoerd worden. Deze voorstelling heeft dus 

 eene groote overeenkomst met de provisorische hypothese der 

 Pangenesis van Darwin. Alleen nam Darwin een transport door 

 het geheele organisme aan, en daarenboven het vermogen zijner 

 eenheden, om zich in de kiemcellen op te hoopen,en daar weder- 

 om tot de eigenlijke dragers der erfelijke eigenschappen te wor- 

 den. In de voorstelling, dat de celkernen de dragers der erfelijke 

 eigenschappen zijn, zoude Darwin's Pangenesis dus een indringen 

 der van sommige kernen uitgegane deeltjes in andere kernen moe- 

 ten aannemen, terwijl volgens den spreker zulk eene voorstelling 

 voor de verklaring der in het plantenrijk waargenomen verschijn- 

 selen van erfelijkheid volstrekt onnoodig is. 



De deeltjes, die de erfelijke eigenschappen uit de kernen intra- 

 cellulair overbrengen, mogen dus geenszins met de kiempjes of 



