— 
de Analogia Eleetricitatis et Magnetismi. 39 
Sed hic quaefo, experimenta iam inter fe comparemus,; | 
In X. incrementum adtionis inde repetunt, quod ferrum par« 
tem Auidi abduttam propius ad acum dueit: in 13:0 et in hoc 
ı5t° imminutionem ab eadem abforptione ducunt‘ dumtamen 
in his ferramenta etiam propius ad acum accedant, quam Ma- 
gnes , ethaec ideo, id quod abforpferunt, aeque ac in Exp. 
X. propius ad acum ponant, Nonne .itaque hic etiam, fi 
fimplex abforptio fit, incrementum aftionis locum ha- 
bere. debet, fecus ac fit?  nonne itaque in hypothefi defe- 
‚rentiae SAN haec contradietoria funt? Ita mihi 
videtur, 
P 
Exp. XVL. Magnetem in quadam diftantia ab acu pono, 
in linea meridiano Magnetico parallela: et acus deturbatur, 
Admoueo lente ftrilturam F, (Fig. 3) in direttione aequato- 
ris Magnetici: verforium minus minusque attrahitur, id ef, 
ad ‚meridianum „paullatim redit; verum ybi tandem pars 
quaedam, puta F.g. vltra Magnetem peruenerit, increfeie 
actio, multo magis trahitur acus, ita vt aliguando dupli- 
cetur, triplicetur etc. lam vero parua illa pars, quae inter 
Magnetem et verforium eft, fluidum, quod abforpfit, ad ver- 
foriumpducit,. dum reliqua pars illud abducat, totaque ftri- 
etura, ‚antequam Magnetem tangeret, illud etiam abduxerit, 
Pätet autem, tam paruam partem ferri effeftum maiorem 
producere non pofle , quam reliqgua pars multo maior, 
ey>u 
E quibus omnibus abunde patet, corollarium tertium a 
vero abelfle, 
n  Quartum .corollarrum hoc eft: 
omsTıt | 
 Ferrum illo fitu pofitum, in quo Aluidum abforbet, ne- 
Ban eflicere,'vt' Magnes’agat debilius, non vero vt agat 
3 aeque 
