Pe Differtatio 
polita. 
"Exp. XVII Vidimus in experimento XII. ferrum Ma- 
sneti perpendiculariter appofitum eflicere, vt adtio minuatur, 
id eft, vt Auidi quaedam quantitas abforbeatur, . Tam. vero 
Magnetem in.illa pono diredtione, vt acum in propriam ver- 
tat directionem, fed vt, fi vel tantillum augeatur diftantia, 
acus quodammodo recedat, Ergo nil poteft abforberi, ne 
vel minimum, quin acus recedat. Porro ftrituram perpen- 
diculariter Magneti impono, ita vt Magnes in medio longi- 
tudinis ftrieturae fit: ifhmota manet acus. Eodem modo im- 
‚pono fecundam , tertiam : immota flat acus; multum tamen 
‚deberet .abforberi: minui deberet adtio, fecus ac fit, Ergo 
hypotheßis abforptionis non procedit, 
Exp. XVII. Magnete paullulum remoto, exfpelto, 
donec quiefcat acus: admoueo firidturam oblique , et talem 
eligo fitum, vt acus ad Magnetem accedat, quo cafu iterum 
contrarium abforptionis obtinet. 
-Falfum ergo mihi videtur coroll, 4, Videamus de quinto. 
Exp. XIX. Inter Acum et Magnetem pono ftrilturam, 
Magneti contiguam: haec eflicit, vt acus aliquot gradibus 
recedat. Loco ftriöturae interpono laminam tenuem; acus 
\nulto magis recedit: ergo altio multo magis minuitur. 
Exp. XX. Laminam autem hanc, fi abforptio detur, 
minorem abforbere quantitatem patet; nam fi eam interpo- 
nam ante ftridturam,, dein vero cubum ferreum eiusdem lon- 
‚gitudinis, altio in fecundo calu multo fortier et, 
Er. 
