de Analogia Electricitatis et Magnetismi. ırı 
vi, fed datur ma[la maximae attratiionis ; hine cum diuerfis 
Magnetibus efleetus efle poteft diuerfus, 'Sed inftitui experi- 
menta cum laminis chalybeis earumdem duritier atque di- 
menfionum , etinueni, illam, quae vi Magnetica fuit imbuta, 
maiori vi cohaefille illa, quae pura remanfit, Aft contrari- 
um facile contingere poteft, et in Experimentis Muflchen- 
broekianis contigiffe docui; ım°- quando Magnes, quia pri- 
mo Magnete trahitur, minorem vim habet quam eft illa, quam 
ferrum ab eodem Magnete traftum acgquirit,  2d0. quando 
maior eft in ferro quam in Magnete particularum agentium 
numerus, aut quando fauorabiliorem habet fitum. tie. (et 
haec momentofifima cauffa ab AEPINO pulcherrinie fuit ex- 
culta ) quando ferrum mollius eft: tune enim illud folo tadtu 
maiorem Acquirit vim, dum Magues, cuius conftituentes par- 
tes duriores funt, hoc tattu minus corroboratur, praecipue fi 
prior Magnes debilior fit. 
Cum ergo effe&tus hie nunquam in phoenomenis Elettri- 
eis obtineat, fequitur‘, ibi nunquam vllam ex his cauflis 
agere, et proinde 
ımo. Nunquam folo tadtu corporis euiusdam Elettrici 
corpus externum tantam acquirere Eleetricitatem, quam 
quidem eft ılla, quam corpus altu Eleötricum 'exferit, dum 
priori annexum eft, fecus ac in Magnetismo fit, 
24. Nunguam numerum particularum agentium, aut 
‚earumdem fitum in corporibus deferentibus eflicere, vt in 
haec maior excitetur actio, 
gtio. 
