31 



zu edit. Colon. 1529 sagt 65, 2, 1: Anemonen quidam fremium 

 vocari putant, sed scribendum est phenion, autore Plinio. Anguil- 

 lara 179. Per ogni luogo della Dalmatia, e nel contado di Bo- 

 logna è famigliarissimo. chiamasi Samiulo. Zu dem letzten Worte 

 vgl. Diefenbach Orig. Eur. 416.) 



άνεμόνη, ήνέμιον, άηεμόνη, άναιμόνη φοινικη (Oribas Π, 578, 11 

 ανεμώνη ή το φοινικουν αν^ος έχουσα), άδρακτυλις, κουτζουγαλα, 

 παρίνη, πυπερώνα, πετεινόν, βίρυλλος, βαβρύλλη, βαρβυλη, ορνιος 

 κεράνιος, χούρφοί,ς, φαι,νίδ (? φαινίς Salmas. hyl. iatr. 26, a, E, 

 vielleicht φοϊνις), σεμεικενούμ, σεκαηκ, ένουμέλ. 

 Anemone apennina L. 

 (De CandoUe Geographie botanique 645.) 



Anemone hortensis L. 



(Unger Eeise in Griech. 131. Fraas 130. Sprengel h. rei h. 

 I. 218.) 



παπαρίνα αγρία, άνεμόσουρτον, άνεμωχορτον, άγρια. 

 5. Adonis autumnalis L. 



(Fraas 132. Diosc. I, 325. de CandoUe Geographie botanique 

 646. Anguillara 180: non so quello, che sia l'Arg., dico tanto del 

 primo, quanto del secondo.) 



άλσελάμ, άρσελά, άντεμωνη, άντεμωνιάμ, άρτεμόνη, 



αν^ος πίδινον, ομ,όνοια, alecan (coli. AVech. Apulej. e. 32). 

 Ueber άργεμωνη vgl. Diefenbach Orig. Eur. 302 zu Marceli. 

 Empir. 336 B. und Meyer Π, 310. Sillig gebrauchte bei der 

 Ausg. seines Plin. wohl gar nicht den Simon. Genuensis und sel- 

 ten den Matth. Silvat. Bei letzterem lesen wir s. v. argemone 

 eine Stelle aus Plin. XXV, §. 102, die so einen ganz andern Sinn 

 giebt. Ich setze sie vollständig hierher: folia habet equalia, divisa 

 apii: eo modo caput in cäuliculo papaveris silvestris, radicem habet, 

 cujus succus est crocei coloris acris acutus; nascitur in areis 

 apud nos. 



7. Ranunculus ficaria L. 

 (Fraas 131. Diosc. I, 322.) 

 μεμηρε'ν, μεμυρεν, μεμηρίν, μαμηρε', βατραχοβότανον, 



βάτζινα? βατζινόμουρα? 



