Ili 



paraìt, après tout, Γορίηίοη la plus vraisemblable; elio est partagée 

 par Hanin, Guibourt et par Fée, dann ρ. 800 u. 810.) 



πολύεώος, γόνος '"Ηράκλειος, άσκίς, άνεψα, άνάφυστος, 



άνάφηστος, σάμφια, λάγινον — άσκληδα, χαρμπάχ, χάρβακ? 



Oribas. IV, 594, 15. 20. 592, 9. 598, 34. 629, 18. Π, 107, 2. 



229. Aspliodeleae Bartl. 



3. Lilium candidum L. 

 . (Fraas 286. Diosc. I, 451. Kaumann Symb. d. germ. Bau- 

 kunst 9. Kerner 791. Lenz 287. Jessen über die Lilie der 

 Bibel in der bot. Zeit. v. Mohl u. v. Schlechtendal B. 19, p. 77.) 

 ζηλιος, αύρα κροκοδείλου, αίμα "Αρεως, αίμα "Αρεος, ξιφορυτυτης, 

 κρίνον, συμφαιροΰ, τίαλος, σοΰσον (vgl. Meyer III, 75. 281), 

 σουσενε, σαουσέμ, σενουσέμ, σουσην. 



In Dicaearch fragm. Beschr. des Pelion sind τα άγρια καλού- 

 μενα λείρια = Lil. cand. u. Carneolicum (Chalced. Jacq. 

 non Linn.) 



. Simon Genuensis s. v. crinon und iris. Walafr. Strabo 17. 

 Jessen Bot. d.• Gegemvart u. Vorzeit 118. 



Lilium chalcedonicum L. und bulbiferum L. 



(Diosc. I, 470. Fraas 287.) 

 ήμεροκαλλίς, ημεροκαλές, ήμεροκατάλαχτον , άντικάν^αρον , 

 άντινάρ^αρον, βολβός αιματικός, ^ίσε, τα κρίνα του άγροΰ, 

 άβιβαβου, άβλιβαβοΰ. 



ήμεροκαλλίς bei Oribas. 419, D. 497, Α. 465, G. auch in der 

 neuen Ausgabe Λ^οη Buss. u. Dar. B. II, 637 wird übersetzt la 

 racine du lis bulbifere. Paul. Aeg. 622, A. Aet. 26^ H. Simon 

 Genuensis sagt: Emerocales dia: emerocataleptö folia lit et asta 

 similem lilio in initio cum se ceperit af>erire tunc flores lilii osten- 

 dit sed postquam floruerit viridem colorem facit et bonum odora- 

 tum radix eins bulbo similis est et paulo maior. 



7. Allium magicum L. 



(Dodonaeus. bist. 985. Bauhin Pinax 75. Fraas 291. Meyer 

 II, 192. Diosc. I, 395. II, 517. Lenz 295. Philologus 1859, 

 p. 637 pharmaceutische Siegelstempel von Osann „υ in Namen 



