22 DE INVLOED DER TEMPERATUUR OP DE 



vormen kan, grooter worden. Zeer duidelijk nam Sachs 1) dit aati' 

 bladsteelen van Artischokken waar, bij welke na langzaam bevrie- 

 zen het parenchym zich van de epidermis door een laag i]s afge- 

 zonderd had, tervvijl de fibrovasaalstrengen alle geisoleerd en elk 

 door een ciHnder van ijskristallen omgeven waren. Op dezelfde oor- 

 zaak berust ook het verschijnsel, dat zich op Bieten- en Meloen- 

 schijven, die, tegen verdamping beschut, langzaam bevriezen, een 

 korst van ijskristallen vormt, terwijl in het weefsel zelf geen ijs 

 waargenomen wordt 2), Daalt de temperatuur sneller, dan vindt 

 men het ijs meer regelmatig in het weefsel verspreid, daar de imbi- 

 bitie-stroomen dan niet snel genoeg zijn om het water naar verder 

 afgelegene plaatsen te voeren. Zoo zijn snel bevroren schijven van 

 Bieten of Meloenen in hun binnenste geheel hard en bros, en met 

 ijskristallen gevuld. Als de temperatuur van een weefsel, of van en- 

 kele cellen of celdraden (Wieren, Characeeen e. a.) plotseling onder 

 het vriespunt van het celvocht daalt, is het mogelijk dat ook bin- 

 nen in de levende eel zich ijskristallen vormen. Met zekerheid is dit 

 geval slechts in kunstmatige doorsneden waargenomen 3). 



Wanneer bij het bevriezen meer ijs gevormd wordt, dan in de 

 oorspronkelijke intercellulaire ruimten kan bevat worden, of wan- 

 neer de samentrekking door het verlies van imbibitiewater niet in 

 alle deelen van een orgaan gelijken tred houdt, kunnen verscheu- 

 ringen van het weefsel ontstaan, die echter het leven der plant 

 meestal niet benadeelen. Zoo o. a. bij de zoo even besproken blad- 

 steelen van Artischokken, die na het ontdooien zonder schade voort- 

 leefden. Soms treedt ook het ijs in den vorm van kammen te voor- 

 schijn, na de epidermis doorbroken te hebben 4). In enkele gevallen, 

 b. V. bij Uien, vond Sachs 5) de afzonderlijke cellen na langzaam 

 ontdooien turgescent, doch geheel van elkander geisoleerd. 



De tijd, gedurende welken planten in den bevroren toestand blij- 

 ven, is van geen invloed, tenzij andere oorzaken, b. v. verdamping, 

 haar benadeelen. In noordelijke landen blijven de overblljvende 

 planten des winters verscheidene maanden bevroren, en in Zwit- 

 serland treft men niet zelden planten aan, die gedurende eenige jaren 

 door glet^chers overdekt geweest zijn, doch na het wegsmelten van 

 het haar bedekkende ijs weer herleven 6). 



1) Sachs, Lehrbuch der Botanik. 2e Aufl. 1870. p. 615. 



2) Sachs, < Ber. d. k. Sachs. Ges. d. Wiss. 1860. I. p. 1. 



3) Goppert, 1. c. p. 26. 



4) Caspary, < Bot. Ztg. 1854. p. 665. 



5) Sachs, < Ber. d. Sachs. Ges. d. Wiss. I. 1860. p. 29. 



6) Charpentier, Essai sur les glaciers 1841, (geexc. < Bot. Ztg. 1843. p. 13.). 



