LEVENSVERSCHIJNSELEN DER PLANTEN. 43^ 



temperatuur voor het oog opgehouden heeft water op te nemen, 

 volgt daar nog niet uit dat het zooveel water bevat, als het bij die 

 temperatuur bevatten kan; evenals een zoutoplossing, die in aan- 

 raking met het zout in vasten toestand, dit niet meer in merkbare 

 hoeveelheid opneemt, daarom nog niet verzadigd is. Ik moet mij dus 

 hier beperken tot het onderzoek van celwanden, die zooveel 

 water bevatten, als zij bij de aanwezige temperatuur kunnen opne- 

 men. 



I. Een strook parenchym en epidermis uit een jong stengellid 

 van Valeriana officinalis vormde gedurende 15 uur in water van 15° 

 drie windingen, en veranderde daarna gedurende 6 uur in water van 

 15° niet. In water van 43° wond zij zich in een uur zooveel verder, 

 dat het vrije uiteinde (het andere was bevestigd) zich 3 mm. be- 

 woog. Gedurende 12 uur in water van 15° verloor zij deze sterkere 

 winding niet. 



II. Een dergelijke strook had na 5 uur in water van 20° opge- 

 houden zich te winden, vormde echter in water van 44° in 10 

 minuten nog een halve winding er bij, doch ontwond zich in koud 

 water niet weer. Hetzelfde nam ik ook bij andere strooken waar. 



III. Strooken epidermis en parenchym, geisoleerd uit jonge 

 stengeldeelen van: Taraxacum officinale, Oenanthe fistulosa, Silaus 

 tenuifolius, Stachys setifera en Veronica Buxbaumii toonden na 12 

 uur in water van 20° gelegen te hebben, bij die temperatuur in 5 

 uur geen toename barer windingen. Een uur lang in water van 40° 

 gehouden namen zij alle duidelijk in winding toe, waarna zij in 

 water van 20° den eenmaal verkregen vorm gedurende eenige uren 

 behielden, en dus het opgenomen water niet weer verloren. 



In al deze gevallen kunnen celwanden bij hooger temperatuur 

 meer water opnemen dan bij lagere, doch verliezen het eenmaal 

 opgenomene bij verkoeling niet weer. 



Voordat ik overga tot de beantwoording der vraag, hoe de snel- 

 heid, waarmede niet met water verzadigde celwanden water op- 

 nemen, van de temperatuur afhangt, is het noodig na te gaan hoe 

 deze snelheid van de reeds opgenomen hoeveelheid vocht afhangt. 

 Verder behoort onderzocht te worden, welke voorwaarden daaren- 

 boven aan de proeven gesteld moeten worden. 



De snelheid, waarmede vocht geimbibeerd wordt, is des te 

 grooter, naarmate de afstand van den toestand van verzadiging 

 grooter is. Dit kan eenvoudig geconstateerd worden, door het aantal 

 windingen van strooken epidermis en parenchym voor het brengen 

 in water, en daarna b. v. om de 5 minuten te bepalen. Bij alle voor 



