LEVENSVERSCHIJNSELEN DER PLANTEN. 



75 



Evenzoo neemt natuurlijk voor de afzonderlijke stadien, waarin 

 men de ontkieming verdeelen kan, de snelheid van ontwikkeling 

 met de temperatuur toe 1). 



De hoogste en laagste temperaturen, waarbij zaden nog ontkie- 

 men, worden onafhankelijk van deze methoden bepaald. Ik laat hier 

 eene samenstelling dezer beide waarden met het optimum (volgens 

 de methode van Sachs) voor verschillende soorten volgen, zooals 

 zij door Sachs in zijne beide genoemde verhandeHngen gevonden 

 zijn 2). 



Het optimum ligt dus in de meeste gevallen eenige graden dichter 

 bij het maximum dan bij het minimum. Het minimum ligt 'des te 

 lager, naarmate de planten in noordelijker streken te huis behooren, 

 een regel, die door Sachs 3) nog voor een aantal cultuurplanten be- 

 vestigd gevonden werd. 



Men zou geneigd kunnen zijn, de groote lengte der kiemdeelen, 

 bij het Sach'sche optimum bereikt, voor een gedeelte ten minste 

 aan etioleering (zie § 16) toe te schrijven en dus te betwijfelen of 

 het optimum wel de gunstigste kiemingstemperatuur is. Doch de 

 invloed van het optimum maakt zich nog op andere wijze kenbaar. 

 Dicht bij de grenzen bederft telkens een groot aantal der gebruikte 

 zaden, al heeft men hen voor het zaaien ook nog zoo zorgvuldig uit- 

 gezocht. Bij gunstige temperaturen komen steeds alle zaden op, 

 doch de snelheid en kracht van hun groei zijn zeer verschillend bij 

 de verschillende exemplaren. Lage temperaturen verhinderen het 

 vormen van bijw^ortels, doch de aangelegde wortels worden zeer 

 lang; hooge temperaturen begunstigen deze vorming reeds voordat 

 de kiem geheel ontwikkeld is, terwijl dicht bij het optimum zich 



1) Sachs, Keimung d. Schminkbohne, 1859. 



2) Zie ook het citaat van Regel, 1. c, 



3) Sachs, < Chem. Ackersm. 1859. p. 129, (aangehaald 1. c.) 



