VAN GROEIENDE PLANTENSTENGELS. 255 



steeds rekt de opzwelling van den inhoud den wand en doet hem 

 daardoor groeien; de groei echter maakt een verdere opzwelling van 

 den inhoud en uitrekking van den celwand mogelijk. 



Rechtstreeksche proeven moeten over de juistheid dezer be- 

 schouwing beslissen, en een uitwerking daarvan in bizonderheden 

 mogelijk en vruchtbaar maken. 



Een der belangrijkste verschijnselen, die bij den lengtegroei 

 ontdekt en door talrijke proeven bewezen zijn, is het feit, dat de 

 groei van elke eel kort na haar ontstaan eerst langzaam is, dan hoe 

 langer hoe sneller wordt, om daarna weer langzamer en langzamer 

 te worden, en eindelijk op te houden. Dit toenemen der groeisnel- 

 heid in den aanvang en het afnemen in het laatste gedeelte van den 

 geheelen groeitijd wordt door Sachs de groote periode van den 

 groei genoemd en kan op tweeerlei wijzen bewezen worden. De 

 eerste is die, dat men dicht onder de eindknop van een krachtig 

 groeienden stengel een kleinen gordel door twee fijne, liefst met 

 O. I. inkt te trekken lijnen begrenst, en dagelijks den afstand van 

 deze beide lijnen meet. De verschillen van de zoo van dag tot dag 

 gevonden lengten geven den groei gedurende die dagen aan; men 

 behoeft al deze waarden slechts op dezelfde oorspronkelijke lengte 

 ■te reduceeren, om ze met elkander te kunnen vergelijken, Gewoon- 

 lijk vindt men dan, dat de groei eerst snel toeneemt en later lang- 

 zaam afneemt, niet zelden echter gebeurt het omgekeerde en grijpt 

 het toenemen in intensiteit langzaam, doch het afnemen snel plaats. 

 Bij de tweede methode vergelijkt men niet de successieve verlen- 

 gingen van een bepaald gedeelte van een stengel, maar de gelijk- 

 tijdige verlengingen van al de verschillende nog groeiende deelen 

 des Stengels. Het is toch duidelijk, dat in een groeienden stengel de 

 cellen des te ouder zullen zijn, naarmate zij verder van den top 

 verwijderd zijn, daar aan den top in de eindknop de vegetatie-kegel 

 aangetroffen wordt, waarin zich voortdurend nieuwe cellen vor- 

 men, en waaruit deze als het ware steeds naar onderen uitgescho- 

 ven worden. Brengt men nu op zulk een stengel fijne dwarslijnen 

 als merken op gelijke afstanden aan, en meet men na verloop van 

 eenige uren, of van een dag, de afstanden dezer merken, zoo ziet 

 men dat die, welke zeer dicht bij den top liggen, weinig toegeno- 

 men zijn, die daarop volgen meer, dan enkele zeer sterk, dan weer 

 minder en minder, terwijl eindelijk het toenemen onmerkbaar 

 wordt en ophoudt. Even als de vorige methode bewijst ook deze 

 waarneming het bestaan der groote periode. 



De vraag naar de oorzaak dezer groote periode is een der voor- 



