256 OVER EENIGE MECHANISCHE EIGENSCHAPPEN 



naamste,welke een theorie van den groei moet kunnen beant- 

 woorden. Om tot dit antwoord te geraken behoort men te trachten 

 alle oorzaken, van welke men vermoeden kan dat zij bij dit ver- 

 schijnsel een rol spelen, zoo nauwkeurig mogelijk te onderzoeken. 

 En in de eerste plaats rijst hier de vraag of niet de uitrekking van 

 de ceiv/anden door den water aantrekkenden celinhoud hierbij in het 

 spel is, of zelfs wellicht een der voornaamste oorzaken vormt. 



Met dit doel heb ik mij de vraag voorgelegd, in welke cellen de 

 uitrekking door den inhoud de grootste is of dit wellicht diegene 

 zijn, wier groei het sterkste is, en of dus het toenemen der uitrek- 

 king met een toenemen der groeisnelheid, het afnemen der eerste 

 ook met een afnemen der laatste gepaard gaat? De bij deze proeven 

 gebruikte methode berust op het volgende beginsel, Laat men af- 

 gesneden, van hun bladen en zijtakken beroofde Stengels vrij in de 

 lucht hangen, zoo verwelken zij ten gevolge van de verdamping 

 van het in hun cellen bevatte water. Verliest echter de celinhoud 

 water, zoo zal de elastisch gespannen celwand zich samentrekken 

 totdat hij de lengte aangenomen heeft, welke hem in ongespannen 

 toestand toekomt. Heeft men nu kort voor den aanvang der proef 

 het groeiende deel van den Stengel door fijne dwarslijnen in stuk- 

 ken van b. v. 2 centim. lengte verdeeld, zoo kan men deze in den 

 fletschen, slappen toestand meten, en de ondergane verkorting 

 levert dan een maat voor de in den frisschen toestand aanwezige 

 spanning. Elke eel toch zal zich zoo veel verkort hebben, als zij 

 oorspronkelijk gespannen was. Het is nu niet mogelijk een Stengel 

 door verwelken volkomen van alle spanning zijner celwanden te 

 bevrijden, zonder dat door een verder waterverlies een verder in- 

 krimpen van vele cellen ontstaat, waarbij de celwanden zich door 

 het vormen van plooien verkorten. Het is echter duidelijk dat men 

 niet juist dezen toestand behoeft te bereiken; reeds vroeger toch zul- 

 len de afdeelingen, wier cellen het sterkst gerekt waren,het sterkst 

 zich samentrekken en daardoor herkenbaar zijn. Een hoofdzaak bij 

 deze proeven is het verder, dat niet door uitwendige oorzaken de 

 verdamping op de eene plaats van den Stengel grooter zij dan op de 

 andere, daar dit een sneller verwelken en sneller verkorten van die 

 afdeelingen ten gevolge zou hebben, wier verdamping de snelste is. 

 Daar nu in de meeste Stengels de jongste deelen dunner zijn, en een 

 minder verharde epidermis bezitten bestaat er groote kans dat de 

 verdamping hier grooter zal zijn. Het gelukte mij echter zulke plan- 

 tensoorten uit te zoeken, bij wier Stengels dit verschil bijna niet, 

 of in zoo geringe mate werd opgemerkt, dat het op het eindresul- 



