VAN GROEIENDE PLANTENSTENGELS. 257 



taat geen invloed had. De onder deze gunstige voorwaarden ver- 

 richte proeven leverden het resultaat, dat de grootste verkorting bij 

 het verwelken niet onmiddelbaar onder de eindknop maar eerst op 

 eenigen, dikwijls op een aanzienlijken afstand van deze werd waar- 

 genomen. 



Om echter op de boven gestelde vragen een rechtstreeksch ant- 

 woord te erlangen, werd bij deze proeven te gelijk de groeisnelheid 

 van de verschillende op haar verkorting bij 't verwelken onder- 

 zochte afdeelingen van den stengel gemeten. Hiertoe werden de 

 Stengels, na van de merken voorzien te zijn, voor het verwelken 

 eenigen tijd, bij gunstige temperatuur, onder water aan zich zelf 

 overgelaten. Na verloop van 10 — 16 uur werden zij gemeten; het 

 toenemen der afdeelingen was een maat voor hare groeisnelheid. 

 Na afloop van het verwelken werden de Stengels onder water we- 

 der frisch gemaakt, en hun groeisnelheid andermaal op dezelfde 

 wijze gemeten. Dit laatste had voornamelijk ten doel te bewijzen, 

 dat de onderzochte afdeelingen tijdens het verwelken niet uitge- 

 groeid geweest waren. De vergelijking van de zoo voor den groei der 

 afzonderlijke 2 Cm. lange afdeelingen verkregen cijfers, met de cij- 

 fers, welke de verkorting bij het verwelken dier afdeelingen aange- 

 ven, voerde in alle proeven tot het besluit, dat het maximum van 

 groeisnelheid met het maximum van verkorting bij het verwelken 

 samenviel. Daaruit mag- men afleiden, dat de celwanden van die cel- 

 len, welke het snelste groeien, het sterkst door haar inhoud uitge- 

 rekt worden. Vermeerdering van groeisnelheid ging met toenemen 

 der uitrekking, vermindering van de eerste met afnemen der laatste 

 gepaard. Dit feit wijst er op, dat deze uitrekking bij de groote perio- 

 de in elk geval een belangrijken rol speelt. 



Het was daarom van belang, de rekbaarheid zelve der celwanden 

 na te gaan, en te onderzoeken hoe deze van den ouderdom der cel- 

 len afhangt. Kon men over een groeienden stengel beschikken, 

 waarin alle cellen geopend waren en waarin dus nergens meer een 

 drukking van den inhoud op den wand plaats vond, zoo behoefde 

 men dezen slechts kunstmatig uit te rekken, en de verlenging aan 

 vooraf op gelijke afstanden aangebrachte merken af te lezen. Daar 

 echter in een levenden stengel bijna altijd een spanning tusschen 

 den celinhoud en den wand heerscht, en deze spanning daaren- 

 boven door het uitrekken van den stengel niet onbelangrijk ver- 

 andert, zoo komt het mij voorloopig niet mogelijk voor, deze proe- 

 ven anders dan onder het microscoop te nemen. Voordat men hier- 

 toe overgaat, behooren echter eenige vragen beantwoord te wor- 



17 



