OVER DE OORZAKEN VAN KROMMINGEN BIJ 

 DEN QROEI VAN PLANTENDEELEN. 



Over de wijze, waarop krommingen van groeiende plan- 

 tendeelen tot stand komen, bestaan twee meeningen, die elk 

 door verscheidene plantenphysiologen verdedigd worden. Vol- 

 gens de eene meening zouden de uit- of inwendige oorzaken, 

 die de krommingen ten gevolge hebben, rechtstreeks op den 

 groei der celwanden inwerken, en dezen aan de convex wor- 

 dende zijde versnellen, aan de andere zijde daarentegen vertragen. 

 In de andere beschouwingswijze speelt de groei slechts een secun- 

 daire rol; volgens haar werken de krommingsoorzaken rechtstreeks 

 in op de osmotische spanning, tusschen den wand en den inhoud 

 der cellen; een toeneming van deze spanning aan de convex worden- 

 de zijde zou de celwanden hier uitrekken en daardoor de kromming 

 veroorzaken. Tegelijkertijd zou door deze uitrekking de groei der 

 celwanden bevorderd worden. De argumenten, voor deze beide 

 meeningen tot nu toe aangevoerd, berusten geheel op analogien; 

 zij zijn niet in staat om een der beide meeningen waarschijnlijker te 

 maken dan de andere. Ik heb getracht, door proeven te beslissen, 

 aan welke zijde de waarheid ligt. Daartoe heb ik van twee ver- 

 schillende methoden gebruik gemaakt. De eerste methode berust 

 op het feit, dat zoutoplossingen van niet te lage concentratie de 

 osmotische spanning in levende plantencellen geheel opheffen, en 

 de cellen dus even sterk verkorten als ze door deze spanning uit- 

 gerekt waren, zonder hare lengte door andere oorzaken op merk- 

 bare wijze te veranderen. Is dus de kromming een gevolg van een 

 verandering in de spanning der celwanden, dan zal zij bij de behan- 

 deling der gekromde organen met de zoutoplossing verdwijnen; be- 

 rust zij daarentegen op een verschil in groeisnelheid der convexe 

 en concave zijde, dan zal zij bij die behandeling blijven. Mijne proe- 

 ven leerden nu, dat de groeikrommingen na korten duur door de 

 inwerking van zoutoplossing geheel opgeheven worden; hebben 

 zij langer geduurd, zoo verdwijnen zij nog slechts ten deele; en na 

 nog langeren duur ondergaan zij geen verandering meer, Dit geldt 

 van alle onderzochte groeikrommingen van veelcellige organen, 

 zoowel van die welke door uitwendige oorzaken (heliotropische, 



