OVER DE BEWEGINQEN DER RANKEN 

 VAN SICVOS. 



Groeiende plantendeelen kunnen zich, gelijk bekend is, onder 

 den invloed van verschillende krachten buigen. Deze krachten 

 zijn ten deele inwendige, en berusten dan meestal op een verschil- 

 lende organisatie van verschillende zijden van het orgaan; ten deele 

 zijn zij uitwendige, in welk geval zij als prikkels werken, die in de 

 plant voorhandene spankrachten in levende kracht omzetten. Als 

 zulke prikkels kent men vooral de zwaartekracht, het licht, en de 

 aanraking met vaste lichamen. De eerste veroorzaakt de geotro- 

 pische, de tweede de heliotropische, de laatste de eigenlijke prik- 

 kelbev^egingen. De door inwendige krachten veroorzaakte bui- 

 gingen dragen den naam van nutatien, en worden bij bilaterale orga- 

 nen in epinastische en hyponastische onderscheiden. 



Al deze bew^egingen zijn verschijnselen van groei, gelijk het eerste 

 voor de geotropische en heliotropische door Sachs in zijn Handbuch 

 der Experimental-physiologie bewezen werd, Deze geleerde toonde 

 aan, dat niet, gelijk men toenmaals meende, een eenvoudige veran- 

 dering der weefselspanning de oorzaak der kromming is, maar dat 

 daarbij steeds de convex wordende zijde sterker in de lengte groeit 

 dan de tegenoverliggende. Uitgaande van deze waarnemingen, be- 

 schouv^de hij ook de overige, hierboven genoemde bewegingen, 

 zoover ze in groeiende organen plaats vinden, als door verschillende 

 groeisnelheid aan de verschillende zijden veroorzaakt. 



Later stelde Sachs zijne bekende theorie omtrent den groei van 

 plantencellen op, volgens w^elke de snelheid, waarmede nieuwe mo- 

 leculen celstof tusschen de reeds bestaande afgezet worden, in de 

 eerste plaats afhangt van de uitrekking, die de celwand door den 

 inhoud ondervindt. De inhoud neemt door osmose water uit zijne 

 omgeving op en zet zich daardoor uit; tengevolge hiervan wordt 

 de celwand uitgerekt en gespannen. Deze spanning tusschen wand 

 en inhoud draagt den naam van turgor. De belangrijkheid van dezen 

 turgor voor den groei blijkt o. a. uit zijn algemeen voorkomen in 

 groeiende organen en cellen en uit het feit, dat snelgroeiende plan- 

 tendeelen in den regel een aanzienlijker turgoruitrekking vertoonen 

 dan langzaam groeiende. 



