RANKEN VAN SICYOS. 52S 



werd deze kromming aanzienlijk versterkt, door den invloed van 

 suikerwater echter verminderd of zelfs in de tegenovergestelde 

 overgevoerd; de weefselspanning berustte dus op „osmose imple- 

 tive" der parenchymcellen. 



Om nu na te gaan, of bij de krommingen onder den invloed van 

 de zwaartekracht deze weefselspanning veranderde, liet hi] jonge 

 Stengels zich buigen, en splitste ze daarna in twee helften. De con- 

 cave helft kromde zich sterker, de convexe ontkromde zich min of 

 meer, en werd zelfs in vele gevallen weer recht. Dutrochet vatte 

 de beteekenis dezer waarneming zoo op, dat de concave zijde haar 

 normale streven om zich te krommen behield, terwijl de convex 

 wordende zijde dit streven verloor; tengevolge daarvan werd zif 

 „courbee en dedans malgre elle." 



Opheffing of vermindering der spanning in de onderhelft was 

 dus de werking van de zwaartekracht, en deze verandering kon 

 slechts door een vermindering van de osmotische kracht der paren- 

 chymcellen bewerkt worden. Dutrochet nam daarom aan, dat de 

 „seve lymphatique exterieure aux cellules" in de onderzijde in 

 dichtheid toenam; dit zou natuurlijk een geringere osmose imple- 

 tive aan die zijde tengevolge hebben, en zoodoende het verschijn- 

 sel geheel kunnen verklaren. 



Volgens dezelfde beginselen trachtte Dutrochet ook de helio- 

 tropische bewegingen van Stengels, alsmede beide soorten van 

 bewegingen bij wortels, te verklaren. Bij wortels, in welke de weef- 

 selspanning juist omgekeerd is als in Stengels, is de convex wor- 

 dende bovenkant de actieve; zij volgt haar normale streven, terwijl 

 de onderkant, resp. de schaduwzijde, passief gebogen wordt. 



De ontdekking van het verband tusschen de uitzetting der pa- 

 renchymcellen door opneming van water, de weefselspanning en 

 de krommingen van jeugdige plantendeelen, was een belangrijke 

 en blijvende aanwinst voor de wetenschap. Maar de bizonderheden 

 van Dutrochet's theorie waren niet boven alle kritiek verheven, 

 en van daar dat zijn leer nooit dien invloed verkregen heeft, dien 

 zij verdiende. In twee opzichten vooral was zijn voorstelling ge- 

 brekkig. Hij nam aan, dat steeds slechts de eene zijde actief de 

 kromming bewerkte, terwijl de andere passief werd medegetrok- 

 ken, deze meening werd later door Sachs experimenteel weerlegd, 

 toen hij aantoonde, dat beide helften, elk voor zich, zich onder den 

 invloed van de zwaartekracht opwaarts trachten te buigen 1), In 



1) SAchs Flora, 1873, No. 21. 



